De nederlandse schaats(t)ers maakten er weer 'n potje van maar desondanks werden die rondjes wel rechtstreeks uitgezonden... De gouden medaille-winnares moest 't tweederangs in de dweilpauzes doen - in herhalingen zelfs - terwijl 't snowboarden echt wel 'n stuk spectaculairder was... Belachelijk, alsof de olympische spelen slechts uit schaatsen bestaan...

Nee mam, ik kook wel!

Huh? Wattuh? Jij?? Uhm nee, laat mij maar... Gaat sneller en veiliger enzo...

Slechts enkele seconden voor deze conversatie tussen zoonlief en onder-/bovengetekende stond ik zuchtend, steunend en vooral-geen zin-hebbend-in-koken op van de bank die wel heel erg lekker zat/hing/lag...

Ik heb 'n algemene hekel aan alles wat met 't huishouden te maken heeft. You name it, ik vind er geen zak aan... Zo ook koken... 't Is dat ik moet eten om geen langzame dood te sterven en ik geen poen heb om elke dag uit eten te gaan anders kookte ik dus never nooit niet... (Brood bakken daarentegen vind ik wel weer leuk: betrekkelijk weinig werk qua bereiding en opruimen en 't ruikt zooo lekker... Maarrr - ja daar kleeft wel 'n ernstige maarrr aan - 't moet wel lukken: de juiste hoeveelheden, juiste temperatuur, juiste tijd, juiste broodbakmachine en dat luistert heel nauw... Als 't mislukt, vind ik er geen reet meer aan dus...)

Enniehauw, ik besloot meneer z'n zin te geven... Vrij snel zelfs... 't Was 'n roerbakhap: kipfilet die ik dan wel even zou snijden, petit pommes die eerst gemagnetrond moesten worden en daarna gebakken en diepgevroren legumes du provence (ik ben ook niet van veel hak- en snijwerk)...

De legumes gingen eerst in de wok... De pommes moesten nogmaals voorgekookt worden in de magnetron omdat je er na de zogenaamde fabrieksvoorkook nog steeds 'n gat in iemand z'n hoofd mee kunt gooien, zo belachelijk keihard dat ze nog zijn... Helemaal zelfstandig kwam hij erachter dat 3x 30 seconden pas voldoende was om die knikkers enigszins beetgaar te krijgen...

Ondertussen wokte hij de legumes (Wie Is De Chef en Binnenkort Geopend hebben blijkbaar hun vruchten afgeworpen)... Toen de kipfilet in 'n aparte bakpan even aagebraden moest worden werd ik vriendelijk doch dringend verzocht de keuken te verlaten...

'n Mooie gelegenheid om me even om te kleden naar m'n comfy outfit - ik heb 't altijd koud en 'n comfy en dus onooglijke outfit maakt dat ik de deur niet meer durf open te doen maar 't wel lekker warm heb...

Bij 't nederdalen der trap kwam mij 'n andere geur tegemoet dan bij 't opgaan en hoe verder ik daalde hoe mistiger 't werd... Joh, verbrandt er niet iets?!! riep ik onderwijl...

Nee hoor, niks aan de hand, was 't antwoord dat ergens uit de keuken kwam waar inmiddels al 't bovenlicht open stond... Ik zei verder niets, ik wierp slechts 'n blik op de ietwat zwartgeblakerde kipfilet die hij snel al door de legumes en de pommes gegooid had...

Nee, hij schepte niet gewoon de hap op de borden, hij maakte de borden op, op z'n Wie Is De Chefs... Alleen al de gedachte dat zoonlief 't gemaakt had maakte dat je bijna niet proefde dat er 'n klein ongelukje was gebeurd... Maar eerlijk gezegd had 't cocktailsausje dat ik er snel bijgemaakt had en hij vervolgens drapeerde zoals ze dat op tv doen, ook wel 't broodnodige camouflerende effect...

Ik belde zoonlief in m'n pauze...

En? Hoe ging 't? Was 't moeilijk?

Meneer was de eerste dag van de Cito tussen de middag wel in ons huis maar mams moest werken en dus nam oma de honneurs waar...
Iets waarover moeders zich dus weer lichtelijk schuldig voelde... Bij wederom 'n mijlpaal vind ik namelijk dat je er voor je kind moet zijn... Ik had dat dan wel afgekocht door te beloven dat hij alle 3 de dagen mocht kiezen wat we 's avonds zouden eten, maar toch...
Hm, voor de eerste avond zou ik dan z'n tante moeten paaien want dat is op dinsdag onze vaste eetstek... Paaien hoefde niet, hij bleek 't al geregeld te hebben...
De tweede avond zou McDonald's worden en als afsluiter wilde hij graag spinazietaart... At your service sir!

Ja, 't ging wel, was best pittig af en toe en ik heb toch ook wel moeten gokken... M'n gummybears zijn allemaal op, was er zowat kotsmisselijk van geworden!! (Ze mochten snoepjes menemen om de concentratie op peil te houden... Ik vraag me af in hoeverre er geen ladingen stuiterende kinderen in de klas zaten door al die kleur-, smaak-, geur- en zoetstoffen...) Enneh, wat eten we vanavond ook alweer?

Was je zenuwachtig?

Nou, als ik dat al was zou dat door jou gekomen zijn hoor! Volgens mij ben jij zenuwachtiger als mij...

Dan ik...

Ja, ja... Maareh, ik ga nu eten hoor!

Oké, dag lieffie, tot vanavond, lof joe...

Ja, doeiii!! Lof joe toe!

Ook hier was 't strooizout vast opperdepop... Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat 't ietwat hellingachtig moet wezen daarow...

Ik ben niet into merken... Voornamelijk omdat ze te duur zijn en ik ben niet van plan om te betalen voor 'n naam terwijl de kwaliteit niet navenant is... Ik doe dan ook gewoon boodschappen bij de Lidl, struin de Action af en loop zelfs zonder blikken of blozen met 'n Zeeman-/Wibratas... Zoonlief echter is van 'n heel ander kaliber... Uiteraard, hij is puber dus wil je er af en toe toch wel 's bijhoren...

Tot nog toe kon ik zijn merkengeilheid aardig in toom houden en na verscheidene hoogoplopende discussies taalde hij er ook niet echt meer naar... Eén ding daargelaten: z'n schoeisel... Gelukkig heeft hij in dit geval de mazzel dat ik degelijk schoeisel belangrijk vind en ik daar dan wel wat meer voor wil betalen en zelfs wil geloven dat 'n duur merk degelijk is... In zijn geval moet dat schoeisel de naam Nike dragen... Maar dan geen gewone Nike's... En al helemaal geen Airmaxen of whatever... Nee, meneer wil ze zelf, geheel naar eigen idee 'ontwerpen'...

Lang leve Nike ID dus... Nieuw dit seizoen waren de high dunks, eerder had hij al low dunks laten maken... 't Hele gebeuren is simpel: maak 'n account aan op Nike.com op de ID-afdeling welteverstaan en volg de 10 stappen om je design te vervolmaken... Je kunt 't zo gek niet bedenken qua kleur en materiaal... Uiteindelijk heb je 'n uniek paar Nike's...

Vervolgens mag je zo'n 3 weken wachten tot 't oh zo gewenste pakketje wordt afgeleverd... Dat wachten is minder... Heel erg veel minder...

Afgelopen dinsdag kregen we eindelijk bericht dat de order 'has been shipped'... 'Scheduled Delivery Date': 02-02-'01... Waaah, nóg 'n week wachten en hij was al dik 2 weken aan 't wachten... Dit keer kregen we er 'n pakketvolgnummer bij zodat we 't pakket konden volgen waarvan ik, nogal naïef, dacht dat 't uit Amerika moest komen... Uhm, niet dus...



Het komt gewoon uit China! Waarschijnlijk zelfs door kinderhandjes gemaakt! Dat wil ik dus even niet weten hè... Wat dat betreft bedrijf ik graag struisvogelpolitiek... Ik voelde me zo schuldig dat 't 'tracken' helemaal op de achtergrond was geraakt... Totdat ik vandaag toch weer even checkte... Na 'n reis om de wereld is de 'Scheduled Delivery Date' upgedate naar vandaag!!

Kinderhandjes of niet, er zal er in ieder geval hier eentje heel erg blij zijn vandaag...En ik steek m'n kop nog maar 's in 't zand...

Over geen sprookjes gesproken: weet u dat 'n allerschattigst mini pukkeltje in je oorschelp (of all places!) zo hell zeer kan doen dat je niet eens je kaak pijnloos kunt bewegen?? Nouwww... Ja dus!

Eten, praten, erop liggen en gapen, niezen (ik ben ook nog snotverkouden, agossie...) is gewoonweg ondraaglijk pijnlijk!

Ik dacht minstens dat ik iets heel ernstigs zo niet dodelijks had met minimaal 'n amputatiegevolg of zo (ik denk graag doem, dan valt 't altijd mee maar ik vertel u nu, als regelmatig langswipper, vast niets nieuws)...

Maar gelukkig bleek 't dus maar 'n ordinair pukkeltje te zijn, dat rustig af aan 't wachten is tot 't rijp genoeg is om korte metten mee te maken (gatver, ieuww!)... Ondertussen gooi ik er nog maar 'n ibuprofennetje of paracetamolletje (kan niet kiezen) in om 't leven nog 'n beetje draaglijk te kunnen maken...

... was eens...

 

En ze leefden nog lang en gelukkig...

De fantasievollen onder ons zullen vast 'n heel mooi, ontroerend, spannend, romantisch, intrigerend en avontuurlijk tussenstuk uit hun spreekwoordelijke mouw kunnen schudden...

Ikke lekker niehiet, ik geloof namelijk niet in sprookjes... Pfffff...

Zoonlief is fan van iets dat mijn gedachte van idioterie mijlenver te boven gaat... Alweer regelrechte belachelijkmakerij van ons hoogst intelligente brabanderschap: New Kids

Nu wil hij met carnaval als Richard, die met die paarse trainingsbroek, gaan... De snor heeft hij al in huis... De paarsre trainingbroek wordt 'n probleem want die bestaan niet... Oplossing: textielverf... Probleem daarbij: niet de juiste kleur paars... 'n Blonde pruik met 'n matje is 't volgende struikelblok... Slechts de polo, de slippers en de witte sokken gaan 't minste moeite kosten...

Gelukkig heeft ie nog 3 weken de tijd om 't een en ander bij elkaar te sprokkelen... En ondertussen mag ik geërgerd naar z'n allerminst elegante New Kids uitspraken luisteren... Pfff, ik word echt heel erg oud...