Things to do
- Haren verven
- Kapper bellen
- Boodschappen doen voor grotemensenfeest
- Boodschappen doen voor kinderfeest
- Onzinnige kleine Sintkadootjes kopen
- Sintkado voor mijn lootjestrekpersoon inpakken
- Gedicht voor mijn lootjestrekpersoon uittikken
- Sintkado voor zoonlief kopen
- Surprisekadootje voor lootjestrekklasgenootje van zoonlief kopen
- Surpiseknutselpapier voor lootjestrekklasgenootje kopen
- Surprise & gedicht voor lootjestrekklasgenootje helpen maken
- 3 acceptgiro's betalen
- Notabegeleidingformulier CZ opsturen
- Postzegel voor notabegeleidingsformulier kopen
- Naar de bank om 't verjaardagsgeld van zoonlief op m'n rekening te storten (we waren z'n portemonnee vergeten toen we vanavond de felbegeerde PSP hebben gekocht dus heb ik 't maar gepind)
- Gebruiksaanwijzing PSP in begrijpelijke taal vertalen voor zoonlief (djiezuss, wat een boekwerk zit daarbij)
- Ketel bijvullen (ben er bang voor dat 't niet meer lag duurt voor hij 't opgeeft)
- Toch maar 't afspraakformulier met ketelaanbieding opsturen
- Aan m'n opdrachten werken
(hellup, wanneer??)
- Judotaxi spelen voor zoonlief
- Wassen, drogen, vouwen
- M'n huis poetsen zodat alle visite het weer vies kan maken
Ja, ik vermaak me wel!
donderdag 30 november 2006 - 23.57
Verf
Lichtelijke paniek brak er bij mij uit toen ik gister, in een bijzonder fout toilet, een blik wiep op mijn spiegelbeeld ... Op m'n werk, wel eentje waar zelden iemand komt dus waar je ongegeneerd je meeëters uit kunt knijpen omdat de lichtval precies juist is en je dus al je oneffenheden, vele incorrecties, charmante kraaiepootjes en centimeters lange uitgroei ziet...
En die uitgroei, dat deed 't 'm... Die uitgroei liet me zien wat ik helemaal niet wilde zien... Drukte me zwaar deprimerend op de feiten... Maakte dat ik er echt niet meer onderuit kwam... Dat ik de facts moest facen... Shit zeg, ik kon ze niet meer tellen, laat staan eruit trekken, mijn grijze haren... Damn!!
Ik kreeg van de week nog te horen dat mensen geschokt waren toen ik, zeer tegen mijn wil in, mijn leeftijd prijsgaf... Ik kon blijkbaar nog voor een jaartje of 33 doorgaan... Uiteraard stegen die personen enorm in mijn aanzien en liep ik bijna naast mijn schoenen van verbeelding... Hm, zij hadden vast 't bewijs van life begins at 40 niet van dichtbij bekeken...
Meteen aktie ondernomen... Verf gekocht, geen zin om kapitalen aan de kapper te spenderen... Maar ik ben niet van saai één kleur en om nou te gaan zitten kloten met tig kleuren verf, is niet mijn kopje thee (ik stond te dubben bij 't Kruidvat, ruim 2 bij 2 meter keus aan haarverf en ik kan al zo moeilijk kiezen)... Ik besloot het toch maar zelf saai in één kleur te verven en de kapper te bellen voor een afspraak om highlights erin te laten zetten...
Dat was mijn plan voor vandaag... Het is nu bijna 6 uur en ik heb geen ververfd haar en geen afspraak gemaakt bij de kapper... Gelukkig is de lichtval bij de spiegels in mijn huis van dien aard dat ik ineens geen kleurverschil meer zie... Ik ga morgen dan ook angstvallig het desbetreffende toilet vermijden en vrijdag een nieuwe poging doen om m'n (vermeende) jeugdige looks te behou-den...
woensdag 29 november 2006 - 17.45
Verjaardag enzo...
Na een lang weekend feestje vieren heeft zoonlief z'n kale PSP (Base Pack) binnen... Vooralsnog in klinkend harde euro's maar aanstaand weekend gaan we 'm halen... Mijn familie en boven-getekende zelf heeft nog niet eens geparticipeerd in z'n aller-, aller, aller-, allerliefste kado... Hij heeft 't er al bijna een jaar over... In iedere winkel waar hij maar denkt dat dat ding verkocht wordt, hangt hij kwijlend voor de vitrine...
Ik heb hem gevraagd of er op z'n Sinterklaasverlanglijstje (dikke pret, in Sinttijd jarig zijn... 't Houdt niet op, de stroom der kado's en 't wakkert de latent aanwezige hebberigheid alleen maar aan) ook nog iets op PSP-gebied staat... Dan kan ik via mail contact opnemen met de goedheiligman zodat hij ongeveer weet in welke richting hij moet zoeken...
Verontwaardigd keek hij me aan en zegt alsof ik de achterlijkste op deez aardkloot ben: 'Ja mam, spellen natuurlijk!!! Duhhh!! 'Ja, dat snap ik maar welke spellen? Betaalbare spellen toch zeker wel? En geen spellen met een hoog gehalte aan geweld en bloed enzo? Want dat vindt Sinterklaas pedagogisch zwaar onverantwoord liefje', deelde ik hem zo nonchalant mogelijk mede... Hij noemde een hele riedel op waar ik nu de namen al van kwijt ben...
'Weet je wat? We gaan ze morgen samen op internet opzoeken, oké? Dan plak ik 't hele zaakje gelijk in 'n mailtje, da's makkelijk onthouden voor de Sint', stelde ik voor... Dat bleek een goed plan te zijn... Of 't ook nu kon? Nee, nu is 't bijna bedtijd... Of hij z'n schoen nog snel even kon zetten dan?
Wijselijk hield ik m'n mond en liet ik hem op zoek gaan naar alle schoenzetbenodigheden...
dinsdag 28 november 2006 - 22.56
Glimmend...
... van trots was ik toen Jürgen, de judoleraar, mij de vraag stelde of zoonlief genegen was om nog een uurtje extra in de week te komen trainen... Meneertje bleek wel potentie te hebben of iets in die richting... Ik interpreteer zijn woorden maar zo want door alle consternatie (is toch redelijk schokkend nieuws waardoor 't zweet me plotseling uitbrak... Hm, dat zou natuurlijk ook 'n gevalletje van vervroegde overgang kunnen zijn) en latent aanwezige Alzheimer light, ben ik bijna alles vergeten wat hij precies zei... Jürgen wil - volgens mij - graag een tijdje bekijken of ze hem nog meer kunnen disciplineren en naar wedstrijdniveau brengen... Als zoonlief er überhaupt zin in zou hebben...
'Óf hij er zin in heeft!! Anders dwing ik hem wel tot zin krijgen! Zo'n once-in-a-lifetime-opportunity krijg je niet twice!', dacht ik meteen... Maar toen ik naast me keek, zag ik ook 'n glimmende zoonlief staan... Ik hoefde dus geen druk uit te oefenen, omkopingen te verrichten of dwingelandij toe te passen... Oh, ik heb ook zo'n hekel aan van die ouders die hun kind dwingen tot iets wat zij vroeger gemist hebben en hun dromen waar willen maken via hun kroost, koste wat 't kost...
Zoonlief schijnt op de judo aardig disciplinair te zijn, deelde Jürgen ook nog mee... Ik moest oppassen niet keihard in lachen uit te barsten en vertelde hem dat hij 't dan beter voor elkaar krijgt dan ik... Waarna hij ook nog vroeg hoe 't op school dan met 'm gaat... Gelukkig kon ik die vraag positief beantwoorden... Hij is af en toe thuis slechts een dwarsliggend monstertje maar dat zal wel aan mijn opvoedkundige praktijken liggen, ik doe tenslotte ook zomaar wat...
Jürgen moest uiteindelijk bijna zijn woorden terugnemen toen hij ontdekte dat 't zoonlief was geweest, die al de douches aan had gezet (zo'n modern systeem dat via een bewegingsdetector de douches activeert)...
'Heb jij dat gedaan?, vroeg hij terwijl hij zoonlief indringend aankeek (het was overduidelijk dat hij de schuldige was want hij was de enige met kletsnat haar)...
'Uhm nee', jokte zoonlief...
'Shit, hij liegt erom', dacht ik en weer brak mij 't klamme zweet uit... Ik dankte god inmiddels voor Anaïs Anaïs, le déodorant (excellent) de Cacharel...
'Oh ja, dat was ik eigenlijk misschien wel', gaf hij gelukkig meteen daarna toe...
'Nou fijn, die blijven dan nu urenlang stromen!', sprak Jürgen hem vermanend toe...
'Nee hoor dat is niet waar want ik gym hier ook met school en daarom weet ik dus dat ze vanzelf zo uitgaan', stribbelde zoonlief tegen terwijl de douches ophielden te stromen en ik lichtelijk beschaamd doch ietwat trots op z'n enfant-terrible-actie, weer opgelucht adem kon halen...
maandag 27 november 2006 - 9.35
Negen
Nu zoonlief bij z'n vader is, heb ik even lekker de tijd om terug te denken aan 9 jaar geleden... Inmiddels doe ik dat met een fijn gevoel... Gelukkig maar want dat is wel eens anders geweest... Negen jaar geleden was ik rond deze tijd aan 't ploeteren om zoonlief de wereld in te krijgen...
Schold ik z'n vader uit omdat hij wel aan de koffie mocht en ik niet... Dacht ik dat 't me nooit eigenhandig zou lukken... Wist ik zeker dat dat echt wél het geval zou zijn toen ik 't vacuümpompapparaat binnengebracht zag worden (vreemd maar ik had bij 't woord vacuümpomp 't idee van een soort wc-ontstopper ofzo en niet van een immens en angstaanjagend gevaarte)...
Een collegaatje toendertijd, die uiteraard geen kinderen had, zei dat bevallen te vergelijken was met een meloen uitpoepen... Yeah right, wat weet jij daar nou van, dacht ik toen... 'Ooh jaah hellup, echt wel', was 9 jaar gelee op 't moment suprême mijn gedachte...
Uiteindelijk heb ik, na 30 uur gedoe en een heerlijk verlossende ruggeprik (ik raad 't iedereen aan, na 28 uur weeënstorm was dat hemel op aarde), ons - als trotse ouders - verblijd met zo'n kleine 2500 gram baby... 13.09 was de exacte tijd... Voor de geboorte werd me regelmatig gevraagd of ik bang was voor de bevalling... Dat was ik niet, ik vond wel de verantwoordelijkheid die je krijgt erg eng en de veranderingen die de komst van een kindje teweeg zouden brengen...
Ik weet nog dat ik prinsesheerlijk in m'n kraambed lag met zoonlief naast me (mijn pink in z'n mond want z'n zuigreflex kende geen grenzen en 'n fiepje was geen optie, vond hij zelf dan, ik was 't geheel niet met 'm eens... Bedenk ik me nu ineens dat we na al die jaren 't nog steeds regelmatig niet met elkaar eens zijn) en ik 'n film keek met een klein jongetje in de hoofdrol... 'Goh, straks ben jij ook zo groot', dacht ik toen...
En nu is hij alweer 9... 'n Innemend, stoer, mooi (hij was ronduit lelijk als baby, zelfs wij als ouders zagen dat... Tot hij zo'n zes maanden oud was, daarna begon hij aardig bij te trekken), praatgraag, soms aanhankelijk, intelligent maar zeker niet té, blond, hebberig, langharig, recalcitrant, lief, ondernemend, af en toe hoogstirritant en op z'n tijd chagrijnig minimeneertje...
Hij wil geld voor z'n verjaardag, hij spaart voor 'n PSP... Zelfs op de uitnodiging voor z'n verjaardagsfeest moest 'n hint komen... 150 euro is al in de pocket hoorde ik vanmorgen toen ik 'm belde en 'm uit volle borst toezong...
zondag 26 november 2006 - 11.32
Het is niet meer
Als je nou precies wilt weten hoe 'n dartbord (eentje van 'n eurootje of 5) in elkaar zit, moet je 'm buiten laten hangen en erg nat laten worden...
't Mini-exemplaar heeft vooralsnog alle barre weersomstandig-heden doorstaan... Deze hoeft dan ook minder vocht te absoberen om tot een onvermijdelijk einde te komen... Eigenlijk is 't maar oneerlijk verdeeld in de wereld en 't leven...
zaterdag 25 november 2006 - 10.53
Obikado (2)
Ik geloof dat ze nu definitief vrienden zijn... De kogel is door de kerk, 't feit is daar...
Obi heeft nog steeds 't voorrecht dat hij wel naar buiten mag en Eppo niet... Het is immer 'n gedoe om Obi naar buiten te krijgen want over 't algemeen gaat Eppo waar Obi staat... Met Eppo in de houdgreep, doen we de deur snel open, gooien Obi naar buiten en laten 'n beteuterde Eppo achter voor 't kattenluik... Smachtend naar de vrijheid...
Gisteren zat ik te computeren, samen met Eppo die onder m'n burostoel aan 't spelen was... Obi kwam er ook gezellig bij... Eppo speelt nog met alles wat los en vast zit, inclusief z'n staart, Obi z'n staart, propjes papier, z'n speeltjes en you name it... Hij was nu erg fanatiek bezig en stootte iedere keer weer m'n voeten aan...
Ik besloot een blik te werpen naar benee... Tot mijn grote ontsteltenis was 't niet z'n nepmuis, 'n papiersnipper, z'n nieuwe speelballetje of 'n B-Damanvoet... Het was gewoon 'n levensechte, dooie muis! Hoe cru! Zo'n klein, schattig katertje met zo'n fout instinct! Het zou verboden moeten worden!
Ik vraag me nu dus ernstig af hoe dat gegaan is: Obi komt binnen met 'n muis... Normaal gesproken geeft hij die niet zomaar af... Zou hij dat beestje nou af hebben laten pakken door 't brutale minimonstertje? Nee, want anders zou Obi er niet zo gewoon bij hebben zitten kijken...
Ik denk dat Obi 't beestje aan 'm gegeven heeft... Of omdat hij Eppo de ogen uit wilde steken met 't feit dat hij wel op jacht mag en Eppo niet ('Kijk 's wat ik heb? Dat kan jij lekker niet hè? Ikke lekker wel so eat your heart out, klein ettertje... 'n Beetje mijn plekje hier inpikken met je zogenaamde schattige koppie!', zouden eventueel z'n woorden geweest kunnen zijn)...
Of gewoon omdat hij deze keer weer 'n Obikado meebracht... Een liefde- en waarderingsteken voor Eppo in dit geval ('Ik ben zo blij dat ik niet meer alleen ben en dat ik nu 'n echt vriendje heb... Straks gaan we lekker samen hier de buurt onveilig maken en dood en verderf zaaien... Twéé dooie muizen voor 't vrouwtje, dát zal ze pas leuk vinden', zou hij natuurlijk ook gezegd kunnen hebben)...
Ik geloof (ondanks hun moordlustige eigenschappen) in de goed-heid van m'n katers en ga, in m'n naïviteit én voor 't gemak, uit van 't laatste...
Dat was de definitieve conclusie die ik voor mezelf trok toen ik voor de zoveelste keer, met m'n ogen dicht, 't lijkje op 't blik veegde en 'm 'n waardige begrafenis gaf...
vrijdag 24 november 2006 - 9.09
Recepten
Helemaal zelf gekopieerd en geplakt, nu nog daadwerkelijk de daad bij 't woord voegen... Ik roep al jaaaaren dat ik ze zelf wil gaan bakken (gezellig samen met zoonlief) maar net zoals mijn vingers verre van groen zijn, ben ik ook niet helemaal de keukenprinses die ik zou willen zijn... Het recept voor pepernoten ga ik eerst probe-ren, de rest lijkt me wat hoog gegrepen...
Dat ik ze in m'n log hebt geplakt, is puur en alleen uit eigen belang, is makkelijker opzoeken... Scheelt me weer google-len... Ja ja, kon de gevonden site ook bookmarken maar dit is leuker, vind ik zelf... En daarbij is dit mijn startpagina op IE (ik maak geen klik teveel dan noodzakelijk)... Op Firefox is dat overigens m'n tokosite... Hm, Narcissus is er niks bij ;-)...
Recept voor PepernotenIngrediënten
- 125 gram bloem
- 125 gram zelfrijzend bakmeel
- 80 gram bruine basterdsuiker
- 2 eetlepels water
- 1 mespuntje zout
- 1 eierdooier
- 1 theelepel speculaaskruiden
- 1/2 theelepel kaneel
- 1 mespuntje gemalen anijszaad
Bereiding
Kneed alle ingrediënten door elkaar tot een soepele bal deeg. Laat deze bal 1 uur op een koele plaats rusten, bijvoorbeeld in de koelkast. Smeer de bakplaat in met boter. Draai van de helft van je bol deeg allemaal kleine balletjes, ter grootte van een knikker. Leg de kleine balletjes op gelijke afstand op de bakplaat. Je kunt van de helft van de bol ongeveer 1 bakplaat vol pepernoten maken.Druk elk balletje een beetje plat met je duim. Bak de pepernoten gaar en goudbruin en laat ze daarna afkoelen. Je kunt onder het bakken alvast de volgende portie maken. Bak de pepernoten ongeveer twintig minuten met een temperatuur van 160 Graden. Plaats de pepernoten in het midden van de oven.
Recept voor Schuimpjes
Ingrediënten
- 3 eiwitten
- 375 gram poedersuiker
Bereiding
Oven op laagste stand voor verwarmen. Mixer en grote schaal ontvetten met azijn en keukenpapier. Eiwitten stijfkloppen in schoon gemaakte kom. Als de eiwitten stijf zijn, 2 eetlepels poedersuiker in de kom zeven. Daarna nog een minuut mixen.De rest van de poedersuiker door het mengsel scheppen. Schep op een ingevette bakplaat kleine hoopjes van het schuim. Bak die schuimjes in 2 uur in de voorverwarmde oven op de laagste stand. Na het bakken de schuimpjes laten afkoelen op een taartrooster.
Recept voor Taai Taai
Ingrediënten
- 330 gram vloeibare honing
- 1/2 ei
- 300 gram bloem
- 12 gram bakpoeder
- 10 gram speculaaskruiden
Bereiding
Vermeng de honing met het halve ei. Zeef de overige bestanddelen boven een beslagkom, voeg het honing-eimengesel toe en meng alles met een houten lepel tot een samenhangend geheel. Kneed de massa met een elektrische handmixer tot een soepel deeg. Je kan ook je handen gebruiken, maar wees erop voorbereid dat taai-taaideeg in dit stadium erg plakkerig is.Laat het deeg minimaal een halve dag rusten en rol het daarna -tussen twee met olie of boter bestreken vellen bakpapier- uit tot een lap van ca. 1 cm dikte. Snijd het deeg in de gewenste vorm(en) en bak het 15 à 20 minuten in de op 200 graden voorverwarmde oven.
Recept voor Speculaas
Ingrediënten
- 400 gram bloem
- 2,5 theelepels bakpoeder
- 1,5 theelepel speculaaskruiden
- 200 gram koude boter
- 250 gram bruine basterdsuiker
- 75 gram amandelsnippers
- 1 ei
Bereiding
Zeef de bloem en meng dit met het bakpoeder, de speculaas-kruiden en het zout. Basterdsuiker en boter toevoegen. Kneed hier soepel deeg van laat dat vervolgens een nacht staan in de koelkast. Zo trekken de kruiden in het deeg. Niet langer, want daar wordt het niet lekkerder van. Dan het deeg goed kneden. Wie een speculaasplank heeft kan die met bloem bestuiven en er stukjes deeg indrukken. Anders rol je het deeg totdat het ongeveer 1,5 cm. dik is en kun je er koekjes van snijden.Poppetjes zijn natuurlijk klassiek, maar je kan ook zelf andere vormen verzinnen. Dan het deeg bestrijken met ei (ei kapot slaan en opstrijken met kwastje totdat het glimt). De koekjes leg je op een beboterd bakblik en bestuif je met amandelsnippers Ook de stukjes amandel bestrijken met ei. Vervolgens in een matig warme oven (170 graden) in zo'n 20 à 25 minuten bruin en gaar bakken. De laatste vijf minuten het speculaas even omdraaien.
Overigens heeft bovengetekende de links zelf aanklikbaar gemaakt en de pagina's op Wikipedia eigenhandig gegoogled... 't Lettertype van de gejatte tekst was niet mijn kopje thee en dat heb ik dan ook aangepast... Van saai donkerblauw op wit naar stijlvol rose op violet... Van plagiaat is in 't geheel geen sprake meer... Ze heeft dus uiteindelijk best d'r best gedaan om van niets iets te maken...
Zo, en nu ga ik Robbie downloaden... Ik betaal er eerlijk voor, zo'n 20 dollarcent per track... Great site, no shit...
donderdag 23 november 2006 - 20.52
Sneeuwballen
Het is 22 november en veel te zacht voor de tijd van 't jaar... In m'n tuin bloeien de sneeuwballen... Ik heb overigens geen flauw idee wat voor plant 't is en of 't niet gewoon normaal is dat hij nu zijn pracht en praal laat zien... Het is namelijk überhaupt de eerste keer in de 5 jaar dat ik hier woon, dat hij bloeit... Al die jaren dacht ik dat 't soort van onkruid was... Nope, ik heb klaarblijkelijk geen groene vingers...
woensdag 22 november 2006 - 13.56
Sinterklaas kapoentje
Al zo lang als ik 't me kan herinneren, zingen we dit Sinterklaas-liedje... Maar wat betekent nu eigenlijk in godsnaam 'kapoentje'? Zoals velen malen eerder heb ik 't natuurlijk gegoogled... En voor de liefhebber van onzinnige weetjes: hier vind je 't antwoord...
Dit naar aanleiding van nogmaals 't aanhoren der zangkunst van zoonlief vanavond... Hij is nog steeds 8 (vanaf zondag 9) en zo hardleers en hebberig als de pest... Ik prijs 'm overigens op 't gebied van uithoudingsvermogen en z'n vermogen tot teleur-stellingen verwerken... Vanaf zaterdag heeft hij iedere avond z'n schoen gezet... Hij was gisteren bij z'n vader dus was 't logischer-wijze prijs...
Morgenochtend hoopt hij weer geluk te hebben maar ik heb 'm ook al horen mompelen dat er waarschijnlijk wel niks in z'n schoen zal zitten... En daar vatte hij, onwetend nog weliswaar, de koe bij de bekende horens... Er zal morgenochtend zeer zeker niets in z'n schoen zitten...
Opnieuw zal hij teleurgesteld zijn maar onvermoeid zal hij morgen-avond wederom de liederen van deze periode ten gehore willen brengen... Dat tere kinderzieltje toch... Hoe erg zou 't gekrenkt zijn wanneer hij te weten komt dat hij al bijna 9 jaar voorgelogen wordt? Zou 't ooit nog wel goedkomen met 'm?
dinsdag 21 november 2006 - 22.33
Stemwijzer
Ik heb 't toch maar gedaan... De stemwijzer er bijgehaald... Van al dat gelul, getoneelspeel, gedebateer en gedraaikont van de heren en dames politici, word ik namelijk niet echt veel wijzer... Ik heb 't geprobeerd hoor en echt mijn best gedaan om partij te kiezen, de voors en tegens af te wegen zodat ik een wijs besluit voor mezelf kan nemen...
En nu weet ik 't nog niet... Er is geen enkele partij die totaal aansluit aan mijn ideeën, wensen, eisen en richting... Eén ding weet ik wel zeker: aan een derde kabinet Balkenellende ga ik echt niet vrijwillig meewerken (overigens waren de eerste twee ook niet mijn keuze en daarbij is JP ècht wel 'n eikel pur sang!)...
Maar als ik heel eerlijk (en vooral oppervlakkig) ben, wil ik diep in m'n hart graag Wouter als minister-president... Gewoon omdat ik 'm eigenlijk 'n beetje zielig vind en natuurlijk ook omdat hij 't lekkerste ding van al 't politiek gespuis is... Want 't oog (mijn oog in dit geval) wil uiteindelijk toch ook wat ;-)...
maandag 20 november 2006 - 21.11
Oh, kom er eens kijken...
Wat is er nou mooier dan blije en dankbare kindersnoetjes? Niets toch? Oké, 'n ondergaande zon op een tropisch en verlaten eiland samen met je lief aanschouwen is ook mooi maar geen haalbare kaart binnen afzienbare tijd... Dus neem ik vooralsnog genoegen met blije en dankbare kindersnoetjes...
Het was 7 uur vanmorgen toen ik fluisterende kinderstemmetjes voorbij hoorde komen... Veel te vroeg maar ik besloot me niet te ergeren... Het is tenslotte Sinterklaastijd en dus slapen ze slecht... Heel zachtjes gingen ze de trap af en sloten ze de kamerdeur... Waarop ik dus niet hun uitzinnige gejuig heb gehoord nadat ze een kadootje in hun schoen ontdekten...
Na 2 lange en vrij wakkere uren hield ik 't niet langer uit en vonden Obi en Eppo ook dat ik op moest staan... Als 'n gek renden ze elkaar achterna, onder andere ook over m'n bed, waarbij ze mijn persoontje totaal negeerden... Mijn plekje werd een slagveld en dat was niet prettig...
Beneden aangekomen stonden er 2 complete, bling-blingende choppers geparkeerd op tafel... Was een goede keus van Sinterklaas... Educatief verantwoord, 't waren namelijk bouw-pakketjes, inclusief minikruiskopschroevendraaiertjes... Twee soort-gelijke exemplaren maar dan elk in een andere kleur en uitvoe-ring... Ik deed overigens net of ik ze niet zag...
De jongens waren braaf aan 't spelen en hadden de Hot Wheels-baan verbouwd tot stuntarena... Erg ingenieus... Wie zegt dat kids tegenwoordig geen fantasie meer hebben, met al dat voorgekouwd speelgoed? Als ze er maar gevaar, snelheid en gestunt in kunnen aanbrengen, blijkt hun fantasie en samenwerking grenzeloos...
'En? Any luck? Sint langs geweest?' vroeg ik zo argeloos mogelijk... 'Ja man, we hebben allebei 'n vet coole chopper gekregen en pepernoten en schuimpjes... We hebben ieder 10 pepernoten op en 3 schuimpjes... Hier ligt nog een pepernoot voor jou, we hadden er namelijk 21 en die ene konden we niet delen', antwoordden ze enthousiast... 'Ja maar, 21 kun je wel door 3 delen hoor', gaf ik diepteleurgesteld aan... Hm, daar hadden ze niet echt aan gedacht...
'Waarom hebben jullie niet meteen geroepen dat jullie schoen gevuld was vanmorgen? vroeg ik ze... 'Ja hallo mam, wij mogen je toch niet wakker maken, was 't antwoord...
Uhm ja... Een mengeling van trots (goed afgericht) en slecht moederschap (niet mee willen/kunnen/mogen delen in kinderlijke vreugde) overviel me plotseling... Maar de bewaarde pepernoot daarentegen, gaf me wel weer moed (ze waren me blijkbaar niet helemaal vergeten...)
zondag 19 november 2006 - 22.15
Zie ginds...
Hij is weer in 't land... Spanning, drukte, slapeloze nachten, heb-berigheid en soms pure stress voor eenieder die nog gelooft... Sinterklaas en zijn Pieterba(a)s(zen)... 't Toppunt van discriminatie: een blanke heilige en zijn zwarte, zwoegende werkertjes... En we houden 't allemaal in ere... 't Is traditie hè... Lekker Hollands en gezellig...
Zoonlief gelooft wanneer 't hem uitkomt... Vandaag bijvoorbeeld... Of we samen de intocht gingen kijken... (Jaaah, leuk! Gaaaaap...) 'Tuurlijk lieffie', zei ik quasi enthousiast... Zak traditiegetrouwe taai taai erbij, appelsapje... Lekker in bed... Nou, hij moest me wakker houden hoor, tjonge jonge... Gelukkig is dat niet moeilijk voor 'm want als er een geen zit- en ligvlees heeft, is hij 't wel... Ik werd dus bruut uit m'n welverdiende middagslaapje gehouden...
Vanavond kreeg ik neefjelief te logeren... Die gelooft nog echt, met z'n bijna 10 levensjaren... Heeft vorig jaar surprise gedaan op school maar denkt nog steeds dat Sint met Amerigo en weet-ik-hoeveel Pieten over 't dak galoppeert en de kadootjes door de schoorsteen gooit... Zoonlief weet inmiddels dat 't onmogelijk is voor 'n paard - om met die hoeven - over de puntige daken te balanceren ...
Wij pakken dat anders aan, wij hebben geen openhaard en door de verwarmingsbuizen passen geen kado's... Je zet dus je schoen bij de voor- of achterdeur en Sint heeft gewoon een loper, hij kan fijn overal naar binnen... Ietse siempel...
Sinterklaas gaf overigens wel een drietal tips voor de hebberige schoenzettertjes:
- De eerste avond heeft de Sint 't erg druk, 't kan dus zijn dat er niets in je schoen komt... Dat geldt overigens ook voor alle dagen dat schoenen worden gezet, 't is niet altijd prijs...
- Doe er iets bij voor 't paard...
- Stop er bij voorkeur 'n verlanglijstje in, wat overigens niet wil zeggen dat alles op 't lijstje ook daadwerkelijk gekregen wordt...
Fijn, om dat nou ook 'ns van Sinterklaas himself te horen... Ik kan lullen als Brugman maar maak wat de Sinttips betreft meestal weinig indruk...
Getweeën hebben ze een tekening gemaakt en liedjes gezongen, heel hard want anders hoort de Sint 't niet, Sint is namelijk heel erg oud... Of ik even voor wilde zingen want ze wisten de tekst niet echt meer... Ja hoor, ook al... Hè gezellie... Of ik iets te eten had voor 't paard? Ja hoor, ook al... Ik was voorbereid met 'n kilo speciaal voor 't paard (?!) aanschafte wortels... Hoe krijg ik die in godsnaam ooit op voordat ze beschimmeld zijn? Ik ben namelijk absoluut niet van de wortelstamp...
Vervolgens heben ze (per ongeluk) 't bakje met water voor 't paard over de tekeningen omgestoten... Daar kwam ik pas achter toen ik weer beneden kwam nadat ik de guys in bed had geworpen... Mijn vloer was er niet blij mee en ik al helemaal niet want eerder had ik mijn totaal blankstaande badkamer moeten hozen... Leuk, 'n bubbelbad en dan de stralen omhoogzetten, dikke pret... En ook nog even 't douchegordijn buiten 't bad laten hangen om 't nog erger (lees: leuker) te maken...
Ik moet wel zeggen dat ik er wel graag misbruik van maak, van de macht van Sinterklaas... Toen ze na een hoop gekloot, herrie en gemuts om half 11 nog niet sliepen heb ik gedreigd met 't feit dat ze echt niets in hun schoen hoeven te verwachten als ze niet braaf gingen slapen... Lege zakken genoeg, na 5 december... Twee enkeltjes boottocht Spanje is geen enkel probleem... Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe!!
Het had effect! Ik heb ze niet meer gehoord... Lang leve selectief interpretabele tradities... ;-)
zaterdag 18 november 2006 - 23.54
Om 't af te leren
Ja ja, ik weet 't... Ik zou ophouden... Maar soms kom ik gewoon lekker op zaken terug en ben ik zeer inconsequent... Niets menselijks is mij vreemd...
Verbroedering alom... Ze lagen zelfs samen te slapen op de strijk-plank (is dat ding tenminste nog ergens goed voor, gebruik 'm zo min mogelijk voor de daartoe bestemde bezigheid... Ondankbaar werk, vind ik)...
Eppo heeft auw aan z'n pootje... Hij hinkt sinds vanmorgen... Dat weerhoudt 'm er echter niet van om te klimmen, spelen, stoeien en springen... 't Is n bikkeltje maar als hij bij 't lopen z'n pootje blijft ontzien, breng ik toch maar even 'n bezoekje aan de dierenarts... Dan kan hij meteen geënt en gechipped worden... Er 'n je-weet-wel-kater van laten maken, mag pas als hij 'n maand of 8 is... Hopelijk gedraagt hij zich 'n beetje tot die tijd, want hij blijft, als hij later groot is, vast en zeker net zo onweerstaanbaar (voor de poezendames) als dat hij nu is...
vrijdag 17 november 2006 - 22.40
Aantal net op tijd afgeleverde loten: 62
Aantal totaal verkochte loten: 63
Aantal zelfgehouden loten omdat de potentiële eigenaar 3x niet thuis was: 1
Aantal logischerwijze opgedrongen loten dus: 1
Aantal vrijwillig gekochte loten: 2
Aantal euro's uitgegeven aan die Grote Clubactiegrap: 7,50
Gewonnen 100.000 euro (hoofdprijs, trekking was vandaag): 0
Any gewonnen prijs whatsoever: 0
Bankbezoek om idiote hoeveelheid klein(loten)geld te wisselen: 1
Kans dat ik dit volgend jaar weer doe: nihil
Aantal digitaal in elkaar geknutselde uitnodigingen voor zoonlief: 9
Aantal mislukte prints door tikfouten: 9
Aantal weggegooide, dure foutgeprinte A4tjes: 3 (er passen 3 uit-nodigingen op 1 vel)
Aantal tekortkomende enveloppen: 2
Aantal ergernissen om bovenstaande 2 gebeurtenissen: veel
Aantal uit de mottenballen gehaalde enorme zwarte pieten (ooit gekregen van de zaak) voor zoonlief om de klas te versieren: 3
Aantal komische opmerkingen van zoonlief: 2 ('Mam, wat sta je nou in die pan te kijken?' 'Uhm, ja goh, naar 't vlees?
(Gigantisch lach-salvo van zoonlief) Wat later: 'Mam, wat sta je nou in dat kastje te kijken? 'Uhm... Jaaah, doeiii!! 'Je trapte er bijna weer in', bracht hij nog net uit terwijl hij niet meer bijkwam... 'Da's nou humor mam!' 'Tuurlijk lieverd, duhhh!!'
Aantal au sérieux genomen huwelijksaanzoeken: 1
Aantal au sérieux genomen reacties daarop: 1
Au sérieux genomen trouwdatum: 20-07-2007
Voorgenomen huwelijk: geen
Aantal gejatte foto's van 't net en ze zo veranderd dat ze nu mijn stempel hebben: 15
Aantal photoshop-uren: veel (het is maar goed dat ik niet per uur uitbetaald wil worden)
Aantal webpruts-uren: ook veel (het is maar goed dat ik niet per uur uitbetaald wil worden)
Aantal tevredenheidsgevoelens: meerdere (op uiteenlopende vlak-ken)
Aantal teveel gerookte Kent's: veel (Barclay klinkt veel beter maar de metamorfose is inmiddels 'n feit, 't pakje is wel mooier, strakker en moderner qua design... Smaak is 't zelfde gebleven, prijs heeft rare ontwikkeling gemaakt: van 4 euro voor 20 sigaretten, naar 4 euro voor 19 (ze haalden er gewoon 1 uit! Zal me 'n aanpassing geweest zijn in de fabriek zeg, 1 gaatje ergens onderweg dicht-stoppen ofzo?), naar 3,80 voor 19 exemplaren...)
Aantal geïmplementeerde zoekmachines: 0
Aantal pogingen tot Pivotbegrip en het online zetten ervan: 0
Aantal getypte en upgeloade schrijfstukjes alhier: 1
donderdag 16 november 2006 - 22.40
Hilarisch
B. stuurde me de volgende mail (tekst is slechts hier en daar aangepast, zo goed als taal-/typefoutvrij gemaakt en om mis-interpretaties te voorkomen, ietwat gecensureerd... Echt origineel is 't bericht dus niet meer maar 't gaat dan ook om de strekking van 't verhaal...):
"OVER ENKLELE OGENBLIKKEN KOMT BINNEN OP SPOOR 1, DE STOPTREIN NAAR WEERT VAN 17:38. HET ACHTERSTE TREINSTEL ZAL TE EINDHOVEN BLIJVEN EN U WORDT VERZOCHT VOORAAN IN TE STAPPEN. HERHALING: OVER ENKELE enz, enz, bla, bla..."
Nu gaan we het krijgen, dacht ik. Mensen om me heen begonnen al lichtelijk in paniek te raken, zich in eerste instantie natuurlijk afvragend wat in hemelsnaam dan wel het voorste treinstel mocht zijn, maar zich vooral realiserend wat de boodschap betekende: te veel mensen in een te klein treinstelletje na een te lange dag werken. Kortom, ellende.
Zelf had ik ook allerminst zin in het dan verplichte duw- en trekwerk, de ongemeende excuses van opdringerige medepassagiers, of nog erger, na gedane moeite opgelucht nog één van de spaarzame zitplaatsjes ontdekken dat vervolgens door een schaamteloos brutale dame voor je neus wordt ingenomen.
Mezelf voorgenomen rustig te blijven keek ik hoe de mensenmassa vol in de aanval het inmiddels herkende voorste treintje betrad. Niet van plan aan deze waanzin deel te nemen stond ik een beetje passief terzijde toen ik opmerkte dat het met zo veel bombarie aangekondigde achterste treinstel nog niet was ontkoppeld. Amehoela dus dat dat nu nog ging gebeuren. Ik trok de stoute schoenen aan, glipte één van de nog openstaande deuren binnen en nam plaats in een lege coupê.
Toen de trein begon te rijden kon ik een gevoel van welbehagen niet onderdrukken. Haa..! Dat had ik mooi gefikst..! Nadat ik me er van had verzekerd dat er geen vervelende conducteur me zo de les ging lezen over hoe ongepast dit wel niet was - luidkeels schreeuwend "alle kaartjesknippers hadden kapper moeten worden!"..., geen reactie - maakte ik het mezelf gemakkelijk, genoot nog wat na van de overwinning en liet in alle rust mijn gedachte de vrije loop.
Bij aankomst op de plaats van bestemming stapte ik overdreven voldaan uit. Mijn euforie was compleet toen ik een dame, terwijl ze vol ongeloof en frustratie naar het nog aanwezige achterste treinstel keek, hoorde roepen:
"Goddomme, hij hangt er gewoon nog aan!".
Hm, 't achterste treinstel bleek dus niet gans leeg te zijn, wise-asses zullen er altijd blijven ;-)... Thnx voor 't leesplezier, een lekker begin van een - tot nog toe - zonnige dag...
woensdag 15 november 2006 - 8.53
Pfff...
"Een goede avond dames en heren. Aangezien er op de eerst-komende wissel zich een andere trein bevindt, zijn wij helaas genoodzaakt te wachten totdat deze de weg vrij heeft gemaakt voor ons. Wij vragen begrip voor dit ongemak en hopen dat u even geduld zult hebben."
Dit bericht galmde door de trein toen we er al enige minuten in zaten en nog hoopten op 'n spoedig vertek huiswaarts... Ergerlijk sloeg ik de volgende pagina van de Metro om... 'Het is toch iedere keer weer wat... Zal ik zusterlief bellen dat 't wat later wordt? Nah, 't zal wel loslopen', waren mijn gedachten...
Zo'n kleine 10 minuten later klonk er door de luidsprekers van 't station de volgende mededeling: "De stoptrein naar Weert met vertrektijd 17.38, gereedstaand op spoor 1, zal vandaag niet rijden. De eerstvolgende mogelijkheid om richting Weert te reizen is de stoptrein van 18.08, vertekkende van spoor 1."
Huh? Wat? Uhm, dat zijn wij toch? Maar net reed hij nog wel? Er stond alleen maar een andere trein in de weg? Moeten we er nu uit? Gaat er iemand hier in die trein nog iets omroepen? Volgen we 't bericht van de stationsluidsprekers? Zoveel vragen die eenieder door 't hoofd schieten op zo'n moment...
Zuchtend en steunend besloten we en masse de trein te verlaten... Zonder dat we het afgesproken hadden, als een kudde makke schapen... De meeste passagiers gingen op zoek naar hun telefoon om 't thuisfront op de hoogte te stellen van wederom 't falen der NS... 'Alwéér!?' was de reactie van zusterlief toen ook ik m'n mobieltje ter hand nam...
Vreest niet, morgen ben ik vrij... Geen NS-gezeik dus ;-)
dinsdag 14 november 2006 - 22.58
Huh?
"OVER ENKELE OGENBLIKKEN KOMT BINNEN OP SPOOR 1, DE STOPTREIN NAAR WEERT VAN 17.38.
HET ACHTERSTE TREINSTEL ZAL TE EINDHOVEN BLIJVEN EN U WORDT VERZOCHT VOORAAN IN TE STAPPEN
HERHALING: OVER ENKELE enz, enz, bla, bla..."
Algehele paniek: waar is vooraan? Is vooraan aan de trapkant, waar je het station opkomt, waar de trein vandaan komt of is vooraan de kant richting Weert? Ik loop de meute maar achterna en dat is me een behoorlijke meute... Moet dat allemaal in dat kleine boemeltreintje? Dat gaat niet passen!
Notabene is het voorste treinstel het kleinste en daar moeten we met z'n allen in... Lekker geregeld weer van de NS... En niemand zegt waarom... Het is spits en retedruk... Als mieren krioelen we naar de deuren... En wurmen we ons naar binnen... Met een beetje ellebogenwerk kan ik een zitplaats bemachtigen... Het gros niet...
Zes minuten later kan ik gelukkig de zwaar beslagen trein ver-laten... Normaal gesproken zit ik in het achterste treinstel omdat ik dan bij de trap kan uitstappen... Scheelt 'n stuk lopen... Slim uitgekiend van mezelf, vind ik... Ik vond nu dat de machinist wel erg ver doorreed voor dat kleine stukje trein... Ik moest dan ook ver teruglopen, kiende ik uit terwijl de trein tot stilstand kwam... Ik hoopte overigens dat ik op tijd bij de deur zou zijn, ik moest me er namelijk nog naartoe wringen... Best spannend, zulke momenten: haal ik 't of zit ik straks in Weert?
Uiteindelijk stond ik, met wederom wat ellebogenwerk en 'pardon-mag-ik-er-even-langs' beleefdheid, weer buiten... En wat schetst ons aller verbazing toen wij bevrijd waren en voet konden zetten op het station? Je raadt 't nooit! Wij reizigers van dat moment zouden 't in ieder geval nooit geraden hebben... Maar het was echt waar, ongelogen, geen geintje: Het zogenaamd in Eindhoven achtergebleven teinstel hing er goddomme gewoon nog aan! Hele-maal leeg! Nou vráág ik je!
maandag 13 november 2006 - 20.38
Grrrr!
Zucht, steun, grmbl, vloek... Zoekmachine maken, Javascript, PHP, data-bases, MySQL...
Saaaaai!!
Ik wil gewoon webprutsen... Niet klooien met onbegrijpelijke script-ellende... Urenlang 't internet afstruinen op licht in mijn duisternis... Moedeloos en strontchagrijnig word ik ervan... Ik houd mezelf altijd voor dat alles goed komt, uiteindelijk... Maar in dit geval heb ik er een hard hoofd in...
zondag 12 november 2006 - 17.42
Nog 1 keer...
En dan hou ik er echt over op... Heel even nog over mijn mini-schaduw... Waar ik ga, gaat hij, ik heb echt honing aan m'n kont... Ik moet ook uitkijken dat ik niet op 'm trap ofzo want hij wijkt constant nog geen meter van m'n zijde... Kluun is dan ook al bijna uit want lezen is 't makkelijkste met hem... Computeren hoef ik al helemaal niet te proberen want tikkende vingers zijn uiterst aanvalbaar... Hij blijft om op te vreten...
De tussenstand tussen beide harige monsters is: tolerantie... Vanmorgen zaten ze elkaar achterna en hadden in zoverre lichamelijk contact dat het 't midden hield tussen spelen en hardklauwig stoeien... Waarbij Eppo natuurlijk 't onderspit delfde en zich regelmatig op z'n rug wierp met een hoop uitgetrokken nageltjes in de lucht... Iets wat Obi met 'n tik afstrafte... Geen geblaas verder... Eppo wil spelen, Obi voelt zich verheven...
Wat ook uiterst vermakelijk was, was het eetritueel van beide heren... De natte hap welteverstaan... Eppo heeft een eetlust waar niet tegenop te fourageren is... Vooral de natte hap, zo een die nog net niet gegarneerd is met 'n peterselietakje maar dan gewoon van de Lidl (veel goedkoper en even lekker, althans dat neem ik aan wanneer ik 't schrokkende gespuis aanschouw)...
Die natte hap is 'n traktatie voor erbij maar hij wordt al gek zodra hij 't nog maar ruíkt... Met 't gevolg dat hij 't gewoon onder Obi z'n neus wegbietst... Obi staat erbij en kijkt ernaar... Verbouwereerd, vol ongeloof, flabbergasted... Ik heb maar ingegrepen en Obi op 't aanrecht gezet, zodat beide heren rustig kunnen eten...
Vandaag kwam zusterlief op kraamvisite, samen met haar jongste telg (V) van 5... Nichtjelief vond 't 'm wel lief maar hij hing toch wel erg met z'n nageltjes in d'r jas... Volgens mij vond ze de Hot-Wheelsbaan van zoonlief veel leuker... Ze was dan ook snel uitge-Eppoot...
De ahh's, och's en ow's van zusterlief waren natuurlijk niet van de lucht... Ze was verkocht, wat een scheetje en zo klein en 't weegt niks (ze heeft behalve 'n golden retriever (Loesje) ook nog een langharige zwabber-lookalike kater (Lucky) die zo uit de kluiten gewassen is dat ze eigenlijk schrok van 't ondermaatse formaat en gewicht van Eppo)...
'Ik wil er ook eentje en dan 'n vrouwtje en 1x een nestje', waren haar verstandige woorden... Tja, schattig zien is schattig willen maar de harde realiteit is dat alle kleintjes echt ook groot worden... Nu nog even genieten dus van klein, aanhankelijk, zacht, knuffelig, schattig en aandoenlijk...
vrijdag 10 november 2006 - 19.16
Sint Maarten
Vanavond had zoonlief het jaarlijkse Sint Maartenfeest... Spannend, in t donker naar school, optocht met lampionnen, Sint Maarten op een echt paard die zijn mantel afsnijdt om een bedelaar warmte te geven... Moraal van het verhaal: heb uw naasten lief en deel uit als je genoeg hebt... Belangrijke levensles voor het kleine grut...
Ik mocht niet meer meelopen maar moest langs de kant van de weg staan waar de optocht langs kwam... Dat was even gokken want ik had geen zin om lang gaan staan te wachten... De tijden in het draaiboek waren ongeveer-tijden... Nu had ik t geluk dat ze praktisch bij mij door de straat kwamen en ik zou ze dus kunnen horen aankomen...
Terwijl ik diep verzonken was in Kluun 2, De Weduwnaar (jank, irriteer, snotter, geniet), hoorde ik rumoer in de verte... Dat was mijn cue... In de haast vergat ik m'n lichtje... 't Verzoek was licht mee te nemen, in whatever vorm... Ik kon even snel geen wer-kende aansteker vinden dus liet 't maar zo...
Al wandelend zag ik 't begin van de stoer voorbij komen... 'Oh shit, de groepen 5 liepen voorop volgens 't script, ik zal zoonlief toch niet gemist hebben hè', dacht ik ineens panisch... De wereld zou te klein zijn, ik doe al zo weinig op school omdat ik meestal gedurende schoolse activiteiten moet werken (schuldgevoel knaagt)...
Pfff, gelukkig... Op de terugweg bleek groep 1 voorop te lopen... Het aantal meelopende ouders verminderde naarmate de groepen hoger in rang werden en de stoet tot z'n eind kwam... Uiteindelijk hoorde ik de stem van zoonlief uit de schaars verlichte maar ozo sfeervolle menigte schallen:
'Mam!' (zoek kind) 'Jaaah mam, híer ben ik!'
(zwaait)
(zwaai terug)
'Het was dik saai!!
'Ik ben blij dat ik volgend jaar vliegerfeest heb en niet meer naar die nepSint Maarten hoef te kijken die niet eens echt z'n cape afsneed maar gewoon een stuk stof onder z'n cape vandaan haalde', zei hij even later thuis, onder 't genot van warme chocomel en 'n bitterkoekje...
Nee, hij geloofde er niet meer in... En in Sinterklaas dan? (Dit in 't kader der actualiteit en om toch in heilige sferen te blijven) Tja, dat ligt dan weer iets gevoeliger... De echte Sinterklaas is vooralsnog niet nep... En die nepSinterklazen zijn en blijven simpelweg zijn hulpSinterklazen...
donderdag 9 november 2006 - 21.39
Livestock
Na een toch wel onrustige nacht, was de confrontatie daar...
Het is dat ik zag dat Obi gegeten had, anders was ik er van overtuigd dat hij de hort op was gegaan om nooit meer terug te komen... Alsof hij 't aanvoelde ofzo... Ik had 'm namelijk al 2 dagen niet meer in huis gezien en begon me lichtelijk zorgen te maken... Maar uiteindelijk kwam Obi luid mauwend de trap op lopen... M'n hart zat in m'n keel...
Ik zat met Eppo op schoot en tot mijn verbazing was Obi degene die rustig kwam snuffelen aan een bibberende Eppo... Die gooide daarop meteen z'n oortjes in z'n nek, zette 'n rug op, maakte z'n staart 3x zo dik en probeerde er uit alle macht een indrukwekkende blaassessie uit te halen... Dat maakte natuurlijk geen enkele indruk... Na wat over en weer geruik, was Obi 't alweer zat en begaf zich naar z'n slaapplek...
Toen ik wat later Eppo kennis liet maken met Snuf, kwam Obi ook even 'n hooghartige blik werpen... Ik heb de heersende hiërarchie snel even vast kunnen leggen... Iedereen weet zogezegd z'n plaats en Snuf lacht veilig in d'r vuistje... Inmiddels is er een serene rust nedergedaald in huize B.; Obi slaapt zoals gewoonlijk op 't bed van zoonlief, Eppo ligt bij mij op schoot te pitten en Snuf heeft zich weer in d'r slaaphuisje genesteld...
Koffietijd dus!
Mutsentijdschrift erbij...
Wat heb ik 't toch zwaar ;-)...
woensdag 8 november 2006 - 10.48
Eppo-update
Zoals eerder aangegeven: hij is sooooooooo cute!! En zoooooo klein!! Veel kleiner dan ik dacht... *smelt* Geen greintje angst heeft Eppo, banjert de kamer door alsof het de zijne is... Na een uitgebreide ontdekkingstocht is meneertje, op schoot, in een diepe slaap gevallen en kon ik me ongestoord overgeven aan m'n ladiesnight... Heb 'm net voorzichtig op een paar kussens op de bank gelegd en kan nu snel even een ondermaats stukje tikken... Beide heren hebben vooralsnog geen kennis gemaakt... Het is nu soort van stilte voor de storm, voor mijn gevoel...
To be continued...
dinsdag 7 november 2006 - 22.15
Ik ben in 't gelukkige bezit van een trouwe Twingo... Het autootje is van december 1999 (die maand is belangrijk want dan is 't bijna een 2000-er, dat scheelt 'n slok op 'n borrel voor de dagwaarde, schijnt...) Maar hij begint kuren te krijgen... Vervelende kuren... Ik heb 't idee dat ik niet meer zo op hem kan rekenen... En dat voelt niet fijn...
Het is best een luxe uitvoering: metalic kobalt blauwe lak, bumpers in dito kleur gespoten, verstralers, electrisch bedienbare ramen, idem buitenspiegels en zo ook 't glazen panoramadak... Hoofd-steunen achterin en voorzien van ARO (Alle Ramen Open)...
Maar...
Behalve dat mijn stuurinrichting naar de filistijnen is en dat die dus eigenlijk vervangen moet worden, is er nu een ander ongemak bij gekomen... Oké, die stuurinrichting is belangrijker maar als ik gewoon over een asfaltweg rijd, merk ik weinig van het gebonk onderaan bij m'n stuur ergens en aangezien ik graag struis-vogelpolitiek bedrijf, vermijd ik dus zoveel mogelijk bobbelwegen...
Nee, mijn sleutel is de key van het probleem... Daarmee maak ik via een infrarode omweg m'n deuren open en ontgrendel ik tegelijkertijd de startonderbreker... Maar tegenwoordig denkt mijn sleutel: 'Doe 't lekker zelf!' Braaf doe ik dat dan ook en ouderwets steek ik 'm in 't sleutelgat waardoor 1 portier opent... Even voor de goede orde: de batterij is niet leeg!
't Vervelende is dat de startonderbreker alleen maar uitgezet kan worden wanneer ik de auto openmaak door met mijn sleutel te richten op mijn binnenspiegel, alwaar 't oog van de infrarode afstandsbedienig zich bevindt... Maar als de sleutel moderne dienst weigert, wat dan? Nou? NOU??
Dan zit je dus FIJN in je auto met een GEACTIVEERDE startonder-breker!! En kun je dus GEEN KANT OP!! Djiezuzz, hoe technisch moet iemand zijn om zoiets stoms en onlogisch te kunnen ver-zinnen!!
maandag 6 november 2006 - 22.04
Na ruim 2 uur was hij dwarsaf van 't huilen... Agossie, ocherm, echt hartverscheurend was 't... Hij vond er duidelijk echt geen reet aan bij mij... En terecht want inmiddels was ik al zolang uit de baby's dat ik er weer helemaal in moest komen en bovendien was hij in een vreemd huis, bij een vrijwel vreemde muts en was 't enige wat voor hem nog een beetje herkenbaar was, zijn grote broer... En zoonlief was er dus niet om hem te troosten...
('t Uitvogelen der familieverbanden laat ik in deze aan de opletten-de lezer over...)
Wat doe je met een 4 maanden oude, huilende en intens ver-drietige baby die geen fiepje wil, geen fles, 'n schone luier heeft en geen boer hoeft te laten?
Lopen met 'm of tussen de huilhalen door proberen te praten tegen 'm... Wiegen, zingen, babybrabbelen, de TV aanzetten, kietelen, knuffeltjes één voor één showen, 'n - uit de mottenballen gevist - babyceedeetje draaien, lichtelijk in paniek raken?
Niks van dit alles mocht baten totdat ik hem in de maxicosy legde en 'm daarin dan maar zachtjes heen en weer wiegde... Hij was doodop, langzaam gingen z'n oogjes dicht... Ik wiegde totdat ik dacht dat 't goed was... Waarna hij z'n oogjes natuurlijk weer open deed... Shit!!
Oh nee gelukkig, ze gingen weer dicht, met grote snikken viel hij uiteindelijk in slaap... De rust keerde weder, als een engeltje sliep hij een vredige slaap, alsof 't de normaalste zaak van de wereld was... De huisfoon lag van de haak, m'n mobieltje stond op stil, ik liep op m'n tenen door 't huis... Niks kon de rust meer verstoren... Toen ging de bel...
Damn!!
Broerlief! Gelukkig! Help!! Ik hield m'n hart vast toen zoonlief zijn wakkere maar gelukkig niet huilende broertje uit de maxicosy tilde... Het ging alles behalve soepel en ik was als de dood dat hij hem liet vallen... Na een broederlijke schoudermassage (was uiterst vertederend om te zien), werd de kleinste van het stel - wederom ietwat lomp maar niet traumatisch - terug gelegd in 't tot wipstoel getransformeerde autostoeltje...
Ik mocht gaan koken, zoonlief zou dit wel even fixen... Het kapje moest erop, en nee 't speelding niet want dat leidt af... Hij wiegde terwijl hij TV keek... Als ik in dat ding had gelegen, was ik kots-misselijk geworden maar het had effect... Hij sliep weer... Slechts fluisterend hebben we gegeten... We durfden amper adem te halen of te bewegen...
Wat later hoorde zoonlief de fourwheeldrive van z'n vader arri-veren...
Hij rende naar de voordeur en zwaaide 'm open...
Nog voor de bel ging...
zondag 5 november 2006 - 21.29
Eppo
Hier nog op z'n ouwe stekkie maar vanaf dinsdag bij ons... Omdat ik maandag en dinsdag de hele dag werk, vond ik 't bij nader inzien niet zo slim om hem vandaag te gaan halen... Ik wil toch wel een oogje in 't zeil houden en kan 't beestje niet aan z'n lot overlaten in een vreemd huis met een gevaarlijke, alleenheersende kater in de buurt...
Gelukkig had zoonlief begrip nadat hij zich eerst ter aarde had geworpen, krokodillentranen had gehuild en de verongelijkte pré-puber had uitgehangen... We zitten nu samen te smelten bij de aanblik van het snoezig bolletje haar met de witte sokjes... 'Kijk nou die grote ogen!' 'Nee, die zwarte teentjes dan!' 'Ah, dat schat-tige neusje, dat is ook zwart!'
We zijn verliefd!!
Met excuses van het huidige vrouwtje voor de kwaliteit van haar foto's... Meneertje had, zoals 't een goed kitten betaamt, niet echt zin om te poseren...
zaterdag 4 november 2006 - 14.31
Ronde 2
Vanavond, in de vrieskou, zijn we ronde 2 aangevangen van het afleveren der fameuze loten... In het donker en dat had wel wat, volgens zoonlief... 'Straks doe ik snoep of je leven, kan ik toch nog Halloween vieren', grapte meneer...
Tot mijn grote blijdschap gingen de meeste deuren voor ons open en waren er slechts 2 aspirant-kopers zonder cash geld (helaas waren we niet in bezit van een portable pinapparaat)...
Ik hoefde me slechts bij 1 voordeur te verexcuseren voor de warrige adminstratie toen de heer des huizes herkend werd door zoonlief (Hééé!! Ik ken jou!!)... Bleek dat hij daar al met zijn vader was geweest maar dat deze per ongeluk 't verkeerde huisnummer had doorgestreept... Pfff, hoe moeilijk kan iets zijn!
Tot op het bot verkleumd en 3 lekkernijen later ('Goh, 't lijkt echt wel Halloween, ik krijg gewoon snoep en ik ben niet eens eng!'), zaten we als heuse boekhouders de balans op te maken... Hij maakte de stapeltjes, ik bediende het rekenmachientje... 10 cent kasverschil, in de plus... Fooi voor meneer... Wij waren tevree...
vrijdag 3 november 2006 - 23.48
Gezinsuitbreiding
Begin September zijn ze geboren, 8 in getal... Soooooo cute!! En vanaf zaterdag is er eentje van ons... Nóg 'n miniman erbij in huis, een tijgertje deze keer... Hij zal Eppo gaan heten, daar waren we het unaniem over eens...
Die naam is gekozen naar aanleiding van een kater die ik via Marktplaats bijna had kunnen krijgen... Bijna want het bleek later dat de eigenaren met verscheidene gegadigden in onderhandeling waren (just to be on the safe side want 't was al een oudere kat en die moest weg omdat de hond - die er later bij kwam - niet geapprecieerd werd door de kat en natuurlijk wordt de kat dan gedumpd... Belachelijk! Yep, ik ben geen hondenfan!)...
Wij piesten dus naar 't potje... Ik was best boos en maar niet te spreken over zoonlief, die was ontroostbaar... Enfin, die kater werd dus Eppo genoemd en we vonden dat erg goed bij Obi passen... Roept lekker weg: 'Eppoooooh, ééééten!!' aldus een testende zoonlief...
Ik ben inmiddels het hele internet aan het afzoeken hoe je in godsnaam twee katten - eentje die al ruim anderhalf jaar het alleenrecht heeft - aan elkaar moet laten wennen zodat het huis en zijzelf er min of meer zonder kleerscheuren vanaf komen... Dat wordt vast een flinke uitdaging, Obi kennende...
donderdag 2 november 2006 - 23.38
Gokyu
En wederom is zoonlief een diploma rijker... Ditmaal is hij op-geweest voor de 5e kyu... Met een flinke dosis fanatisme sloeg, of in dit geval gooide, smeet, duwde en trok hij zich door het judo-examen heen... Hij heeft zelfs 'n gradatie overgeslagen... Ging gelijk door van de tweede gele slip naar de gele band... De halve gele ging aan hem voorbij... Scheelt weer 8 euro want uiteindelijk is die band de verkapte vorm van 't examengeld...
En weer concludeerde ik dat zoonlief een vreselijke clown is en blijft... Kreeg zelfs van mijn buurvrouw te horen dat het in ieder geval beter is dan een verlegen, stil en teruggetrokken jongetje... Ik hoop maar dat meneer zich zo aanstelde omdat ik er voor de verandering eens bij was... Normaal gesproken gooi ik hem voor de deur af en hoop ik maar dat de les niet ineens gecancelled is en hij een uur over straat zwalkt en dat hij zijn spullen allemaal weer mee terug neemt, zoals ik ze heb meegegeven...
En zo zijn we dus al 2 paar slippers kwijtgeraakt en is hij ook ooit zijn band vergeten... Gelukkig was een andere moeder zo aardig om 't ding mee te nemen want op de een of andere manier zie je verdwenen spullen nooit meer terug, 't is 'n soort Bermudadriehoek daar... Ik druk 'm voor 't uit de auto werpen dus iedere keer op 't hart dat hij alles in z'n tas stopt en controleer 't als hij weer instapt... Gelaten hoort en ziet hij mijn gezeur en gecheck aan...
Maar wederom ben ik reuze trots op mijn nakomeling... Hm, bedenk ik me ineens dat ik hem mijn twee miezerige 1e-plaats-trofeeën, behaald bij 't damesdubbelen, nog moet laten zien... Anders gelooft hij nooit dat ik ooit ook nog eens fanatiek gesport heb... Tennis in dit geval, in een vorig leven... Ik moet toch mijn voornemen tot, eens gaan omzetten in daadwerkelijk doen! Pfff sporten, ik word al moe bij de gedachte alleen al...
woensdag 1 november 2006 - 22.27
Klik hier voor 't gewauwel van Oktober 2006
't Verdere verleden vind je uiteraard in 't archief
