Ik was boven en hoorde ergens 'n vogel kwetteren... Nu is dat niet vreemd want ik hoor wel 's vaker vogels kwetteren... Zolang dat niet 's ochtendsvroeg om half 6 is, heb ik daar totaal geen problemen mee...

Maar 't kwetteren was op de een of andere manier anders... Soort van paniekerig... 't Eerste wat in me opkwam was dat 1 van mijn af en toe moordlustige harige monsters gewoon op klaarlichte dag daadwerkelijk aan 't moorden geslagen was... Maar dat doen ze nooit... Ik vind altijd levenloze slachtoffers op de voordeurmat als ik net m'n bed uitgerold kom...

Ik zag niks bijzonders in m'n tuin toen ik uit 't raam keek... 't Was 'n oase van rust... Ik ging verder met de huishoudelijke crap waar ik mee bezig was...

Tot plotseling 't gekwetter wel van heel erg dichtbij leek te klinken... Ik besloot naar beneden te gaan om toch maar 's poolshoogte te gaan nemen... Wat ik vervolgens aantrof was nogal schokkend...

Op m'n vensterbank zat 'n merel die 't alles behalve naar z'n zin leek te hebben... 't Wit van die vensterbank leek vanuit de verte (ik durfde niet dichtbij te komen want 1 beweging van mij maakte dat hij als 'n hysterica door 't raam naar buiten wilde en dat gaat niet echt... Ik weet dat maar probeer dat maar 's n merel aan z'n verstand te brengen) totaal onder 't bloed te zitten... Dit gold ook voor m'n witte gordijnen en witte muren... De omgeving van m'n raam was gewoonweg 1 groot slagveld...

In eerste instantie zag ik nergens 'n schuldige zitten... Terwijl ik de zaak probeerde te overzien komt Eppo doodleuk via de achterdeur de kamer inlopen... Hoort die vogel en gaat uiteraard 's kijken hoe hij dat beest nog 's wat meer de stuipen op 't lijf kan jagen... Simpelweg op de grond onder 't raam gaan zitten was al genoeg om 'n hoop lawaai en angst te zaaien... Maar hij deed verder niets... Dat deed me de hoop geven dat m'n katten dit niet op hun geweten hadden... 't Beest was vast zelf naar binnen gevlogen... Ik stuurde Eppo naar buiten en sloot de achterdeur en 't kattenluik...

Ik ging op zoek naar 'n handdoek om de vogel te vangen... Wat ik er vervolgens mee zou gaan doen was voor latere zorg... Uiteraard werkte hij niet echt mee toen ik 't beest naderde en ineens durfde ik niet meer... Ik vond 't zooo zielig en barstte in tranen uit... Ineens brak er totale paniek uit en 't enige wat ik kon bedenken was m'n vader te bellen... Slechts hij kon me redden... Ik, die pretendeert zo ontzettend zelfstandig te zijn raakt over de zeik van 'n vogel... Té erg voor woorden... M'n moeder dacht dat er iets enorm rampzaligs was gebeurd toen ze me jankend aan de lijn kreeg... Mij zowat uitlachend zou ze m'n vader sturen...

Nog immer snikkend liet ik 5 minuten later m'n vader binnen en duwde 'm meteen de handdoek ik z'n handen... Heldhaftig had hij in 1 seconde de vogel te pakken die toch wel erg levendig bleek... Aan de voorkant liet hij 't beest los in 'n hoge boom waarop hij meteen de top in vloog... Zo dodelijk leek hij dus niet gewond...

Bij nader onderzoek in 't oorlogsgebied dat ooit 'n smetteloos witte bedoening was bleek dan ook dat de merel niet hevig bloedend voor z'n leven aan 't vechten was geweest maar slechts alles van angst had ondergepoept met z'n zojuist verorberde maaltijd rode bessen...

Hoe schijn soms kan bedriegen...