Ander goud

juliette@onsmail.nl — Fri, 26 Feb 2010 23:45:00 +0100

De nederlandse schaats(t)ers maakten er weer 'n potje van maar desondanks werden die rondjes wel rechtstreeks uitgezonden... De gouden medaille-winnares moest 't tweederangs in de dweilpauzes doen - in herhalingen zelfs - terwijl 't snowboarden echt wel 'n stuk spectaculairder was... Belachelijk, alsof de olympische spelen slechts uit schaatsen bestaan...

Kookvrij

juliette@onsmail.nl — Fri, 19 Feb 2010 00:32:00 +0100

Nee mam, ik kook wel!

Huh? Wattuh? Jij?? Uhm nee, laat mij maar... Gaat sneller en veiliger enzo...

Slechts enkele seconden voor deze conversatie tussen zoonlief en onder-/bovengetekende stond ik zuchtend, steunend en vooral-geen zin-hebbend-in-koken op van de bank die wel heel erg lekker zat/hing/lag...

Ik heb 'n algemene hekel aan alles wat met 't huishouden te maken heeft. You name it, ik vind er geen zak aan... Zo ook koken... 't Is dat ik moet eten om geen langzame dood te sterven en ik geen poen heb om elke dag uit eten te gaan anders kookte ik dus never nooit niet... (Brood bakken daarentegen vind ik wel weer leuk: betrekkelijk weinig werk qua bereiding en opruimen en 't ruikt zooo lekker... Maarrr - ja daar kleeft wel 'n ernstige maarrr aan - 't moet wel lukken: de juiste hoeveelheden, juiste temperatuur, juiste tijd, juiste broodbakmachine en dat luistert heel nauw... Als 't mislukt, vind ik er geen reet meer aan dus...)

Enniehauw, ik besloot meneer z'n zin te geven... Vrij snel zelfs... 't Was 'n roerbakhap: kipfilet die ik dan wel even zou snijden, petit pommes die eerst gemagnetrond moesten worden en daarna gebakken en diepgevroren legumes du provence (ik ben ook niet van veel hak- en snijwerk)...

De legumes gingen eerst in de wok... De pommes moesten nogmaals voorgekookt worden in de magnetron omdat je er na de zogenaamde fabrieksvoorkook nog steeds 'n gat in iemand z'n hoofd mee kunt gooien, zo belachelijk keihard dat ze nog zijn... Helemaal zelfstandig kwam hij erachter dat 3x 30 seconden pas voldoende was om die knikkers enigszins beetgaar te krijgen...

Ondertussen wokte hij de legumes (Wie Is De Chef en Binnenkort Geopend hebben blijkbaar hun vruchten afgeworpen)... Toen de kipfilet in 'n aparte bakpan even aagebraden moest worden werd ik vriendelijk doch dringend verzocht de keuken te verlaten...

'n Mooie gelegenheid om me even om te kleden naar m'n comfy outfit - ik heb 't altijd koud en 'n comfy en dus onooglijke outfit maakt dat ik de deur niet meer durf open te doen maar 't wel lekker warm heb...

Bij 't nederdalen der trap kwam mij 'n andere geur tegemoet dan bij 't opgaan en hoe verder ik daalde hoe mistiger 't werd... Joh, verbrandt er niet iets?!! riep ik onderwijl...

Nee hoor, niks aan de hand, was 't antwoord dat ergens uit de keuken kwam waar inmiddels al 't bovenlicht open stond... Ik zei verder niets, ik wierp slechts 'n blik op de ietwat zwartgeblakerde kipfilet die hij snel al door de legumes en de pommes gegooid had...

Nee, hij schepte niet gewoon de hap op de borden, hij maakte de borden op, op z'n Wie Is De Chefs... Alleen al de gedachte dat zoonlief 't gemaakt had maakte dat je bijna niet proefde dat er 'n klein ongelukje was gebeurd... Maar eerlijk gezegd had 't cocktailsausje dat ik er snel bijgemaakt had en hij vervolgens drapeerde zoals ze dat op tv doen, ook wel 't broodnodige camouflerende effect...

Cito

juliette@onsmail.nl — Fri, 05 Feb 2010 23:24:00 +0100

Ik belde zoonlief in m'n pauze...

En? Hoe ging 't? Was 't moeilijk?

Meneer was de eerste dag van de Cito tussen de middag wel in ons huis maar mams moest werken en dus nam oma de honneurs waar...
Iets waarover moeders zich dus weer lichtelijk schuldig voelde... Bij wederom 'n mijlpaal vind ik namelijk dat je er voor je kind moet zijn... Ik had dat dan wel afgekocht door te beloven dat hij alle 3 de dagen mocht kiezen wat we 's avonds zouden eten, maar toch...
Hm, voor de eerste avond zou ik dan z'n tante moeten paaien want dat is op dinsdag onze vaste eetstek... Paaien hoefde niet, hij bleek 't al geregeld te hebben...
De tweede avond zou McDonald's worden en als afsluiter wilde hij graag spinazietaart... At your service sir!

Ja, 't ging wel, was best pittig af en toe en ik heb toch ook wel moeten gokken... M'n gummybears zijn allemaal op, was er zowat kotsmisselijk van geworden!! (Ze mochten snoepjes menemen om de concentratie op peil te houden... Ik vraag me af in hoeverre er geen ladingen stuiterende kinderen in de klas zaten door al die kleur-, smaak-, geur- en zoetstoffen...) Enneh, wat eten we vanavond ook alweer?

Was je zenuwachtig?

Nou, als ik dat al was zou dat door jou gekomen zijn hoor! Volgens mij ben jij zenuwachtiger als mij...

Dan ik...

Ja, ja... Maareh, ik ga nu eten hoor!

Oké, dag lieffie, tot vanavond, lof joe...

Ja, doeiii!! Lof joe toe!

Om 't af te leren...

juliette@onsmail.nl — Thu, 04 Feb 2010 16:03:00 +0100

Ook hier was 't strooizout vast opperdepop... Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat 't ietwat hellingachtig moet wezen daarow...

Scheduled Delivery Date

juliette@onsmail.nl — Fri, 29 Jan 2010 11:18:00 +0100

Ik ben niet into merken... Voornamelijk omdat ze te duur zijn en ik ben niet van plan om te betalen voor 'n naam terwijl de kwaliteit niet navenant is... Ik doe dan ook gewoon boodschappen bij de Lidl, struin de Action af en loop zelfs zonder blikken of blozen met 'n Zeeman-/Wibratas... Zoonlief echter is van 'n heel ander kaliber... Uiteraard, hij is puber dus wil je er af en toe toch wel 's bijhoren...

Tot nog toe kon ik zijn merkengeilheid aardig in toom houden en na verscheidene hoogoplopende discussies taalde hij er ook niet echt meer naar... Eén ding daargelaten: z'n schoeisel... Gelukkig heeft hij in dit geval de mazzel dat ik degelijk schoeisel belangrijk vind en ik daar dan wel wat meer voor wil betalen en zelfs wil geloven dat 'n duur merk degelijk is... In zijn geval moet dat schoeisel de naam Nike dragen... Maar dan geen gewone Nike's... En al helemaal geen Airmaxen of whatever... Nee, meneer wil ze zelf, geheel naar eigen idee 'ontwerpen'...

Lang leve Nike ID dus... Nieuw dit seizoen waren de high dunks, eerder had hij al low dunks laten maken... 't Hele gebeuren is simpel: maak 'n account aan op Nike.com op de ID-afdeling welteverstaan en volg de 10 stappen om je design te vervolmaken... Je kunt 't zo gek niet bedenken qua kleur en materiaal... Uiteindelijk heb je 'n uniek paar Nike's...

Vervolgens mag je zo'n 3 weken wachten tot 't oh zo gewenste pakketje wordt afgeleverd... Dat wachten is minder... Heel erg veel minder...

Afgelopen dinsdag kregen we eindelijk bericht dat de order 'has been shipped'... 'Scheduled Delivery Date': 02-02-'01... Waaah, nóg 'n week wachten en hij was al dik 2 weken aan 't wachten... Dit keer kregen we er 'n pakketvolgnummer bij zodat we 't pakket konden volgen waarvan ik, nogal naïef, dacht dat 't uit Amerika moest komen... Uhm, niet dus...

Het komt gewoon uit China! Waarschijnlijk zelfs door kinderhandjes gemaakt! Dat wil ik dus even niet weten hè... Wat dat betreft bedrijf ik graag struisvogelpolitiek... Ik voelde me zo schuldig dat 't 'tracken' helemaal op de achtergrond was geraakt... Totdat ik vandaag toch weer even checkte... Na 'n reis om de wereld is de 'Scheduled Delivery Date' upgedate naar vandaag!!

Kinderhandjes of niet, er zal er in ieder geval hier eentje heel erg blij zijn vandaag...En ik steek m'n kop nog maar 's in 't zand...

Geen sprookje

juliette@onsmail.nl — Wed, 27 Jan 2010 12:00:00 +0100

Over geen sprookjes gesproken: weet u dat 'n allerschattigst mini pukkeltje in je oorschelp (of all places!) zo hell zeer kan doen dat je niet eens je kaak pijnloos kunt bewegen?? Nouwww... Ja dus!

Eten, praten, erop liggen en gapen, niezen (ik ben ook nog snotverkouden, agossie...) is gewoonweg ondraaglijk pijnlijk!

Ik dacht minstens dat ik iets heel ernstigs zo niet dodelijks had met minimaal 'n amputatiegevolg of zo (ik denk graag doem, dan valt 't altijd mee maar ik vertel u nu, als regelmatig langswipper, vast niets nieuws)...

Maar gelukkig bleek 't dus maar 'n ordinair pukkeltje te zijn, dat rustig af aan 't wachten is tot 't rijp genoeg is om korte metten mee te maken (gatver, ieuww!)... Ondertussen gooi ik er nog maar 'n ibuprofennetje of paracetamolletje (kan niet kiezen) in om 't leven nog 'n beetje draaglijk te kunnen maken...

Er...

juliette@onsmail.nl — Wed, 27 Jan 2010 11:52:00 +0100

... was eens...

En ze leefden nog lang en gelukkig...

De fantasievollen onder ons zullen vast 'n heel mooi, ontroerend, spannend, romantisch, intrigerend en avontuurlijk tussenstuk uit hun spreekwoordelijke mouw kunnen schudden...

Ikke lekker niehiet, ik geloof namelijk niet in sprookjes... Pfffff...

New Kids

juliette@onsmail.nl — Wed, 20 Jan 2010 08:51:00 +0100

Zoonlief is fan van iets dat mijn gedachte van idioterie mijlenver te boven gaat... Alweer regelrechte belachelijkmakerij van ons hoogst intelligente brabanderschap: New Kids

Nu wil hij met carnaval als Richard, die met die paarse trainingsbroek, gaan... De snor heeft hij al in huis... De paarsre trainingbroek wordt 'n probleem want die bestaan niet... Oplossing: textielverf... Probleem daarbij: niet de juiste kleur paars... 'n Blonde pruik met 'n matje is 't volgende struikelblok... Slechts de polo, de slippers en de witte sokken gaan 't minste moeite kosten...

Gelukkig heeft ie nog 3 weken de tijd om 't een en ander bij elkaar te sprokkelen... En ondertussen mag ik geërgerd naar z'n allerminst elegante New Kids uitspraken luisteren... Pfff, ik word echt heel erg oud...

Middelbare school perikelen

juliette@onsmail.nl — Tue, 19 Jan 2010 22:23:00 +0100

Zoonlief kreeg VMBO-t/Havo advies... De hersens zijn wel degelijk aanwezig, dat bewijst ook z'n mooie rapport maar de werkhouding laat nog 't een en ander te wensen over... Is mij niet geheel vreemd - 't makkelijk kunnen maar eigenlijk niet gemotiveerd genoeg (worden) om 't ook daadwerkelijk te laten zien...

Ik ben supertrots op z'n keuze om bijna totaal af te wijken van 't geijkte op school... Hier in 't dorp bevindt zich namelijk 'n prima middelbare school... Op 3,8 km. ofwel 'n kwartier fietsen... 't Gros van de leerlingen gaat erheen... Maar nee hoor, die van mij heeft de keuze gemaakt om 10 minuten langer te gaan fietsen en de grote stad alvast onveilig te gaan maken... Op 'n school waar topsport en kunst en cultuur hoog in 't vaandel staat...

Hij gaat kiezen voor 't kunst en cultuur project waarbij toneel uiteraard zijn voorkeur heeft... 't Is 'm op z'n lijf geschreven en 't sluit mooi aan bij de lessen die hij al 2 jaar volgt op 't C.K.E. (Centrum voor de Kunsten Eindhoven)... Hij heeft besloten dat z'n brugklasjaar VMBO-t/Havo gaat eindigen in Havo... De reden: dan duurt de weg naar de kunstacademie niet zo lang...

Nou ja zeg!

juliette@onsmail.nl — Thu, 07 Jan 2010 22:58:00 +0100

Joh, er zijn gewoon nergens meer verstelbare ijshockeyschaatsen te krijgen!! Zowel off- als online... Dat vind ik zooooo raar!!??

Goede voornemens

juliette@onsmail.nl — Fri, 01 Jan 2010 23:26:00 +0100

- geen
- oké eentje dan: nou eindelijk echt 's ophouden met... neurotisch nagelbijten... Ik ben 'n weddenschap aangegaan met m'n 9-jarig nichtje: wie 't eerst witte, onafgekloven randjes heeft... De winnares krijgt alle eer en roem die er maar te halen valt... De verliezer zal zich schaamtevol diep moeten schamen... We vonden 't 'n goede weddenschap...

Aan die enkeling die hier nog wel 's hoopvol langschuifelt doch teleurgesteld weer doorklikt beloof ik dat ik wat vaker iets van 'n stukje eruit geperst krijg... Nee, da's geen goed voornemen, dat is soort van 'n belofte maar heel soms ben ik ronduit slecht in beloftes nakomen op bloggebied dus pin me er alsjeblieft niet op vast!

Verder wens ik voor eenieder uiteraard alles dat maar wenselijk is voor tweeduizendtien!!

Zooooo'n aanrader!!!

juliette@onsmail.nl — Wed, 23 Dec 2009 23:55:00 +0100

Dik honderzdestig minuten genieterij!!

Met achterlijke 3D-bril... 'n Keer om ons heen kijken in de bioscoop leverde 'n enorm lachsalvo op...

Yep, 't was m'n eerste 3D-film en ik was bang dat ik kotsmisselijk zou worden maar niets was minder waar!! De beelden waren fantastisch! En 't geluid was overweldigend! Je leek bijna echt deel uit te maken van 't geheel...

'n Heerlijk stukje fantasy en sci-fi... En dat terwijl ik helemaal niet zo van die genres ben... Maar Avatar is echt 'n absolute must-see!

Eindelijk!

juliette@onsmail.nl — Sun, 20 Dec 2009 11:24:00 +0100

Jaaah, eindelijk hier ook sneeuw!!

Ik waande me de afgelopen op totaal 'n andere planeet bij 't zien van al die televisiebeelden waarop overal in 't land zoveel sneeuw te zien was... Hier lag helemaal nix, noppes, nada, nichts!!

Maar nu ligt ook dit deel van ons landje sereen verstopt onder 'n witte deken... En er komt nog meer bij! Jééhéé!

Foutje, bedankt!

juliette@onsmail.nl — Sat, 12 Dec 2009 15:00:00 +0100

Mijlpaal nummero tig: Zoonlief werd 12 en zijn kinderrekening werd zonder dat we daar maar iets voor hoefden te doen, omgezet naar 'n jongerenrekening... Hij is dus vanaf nu 'n jongere... Hm, ik zie 't niet echt maar de bank schijnt daar anders over te denken...

't Gevolg van deze omzetting was dat hij zelf kon pinnen... Geld trekken kon al maar in de winkel pinnen, betalen met je pinpas en je pincode werd nu 'n feit... Voor ons oudere jongeren iets dat vanzelfsprekend is maar voor 'n hardcore jongere van 12 iets dat heel nieuw en bovendien best eng is...

Achteraf gezien (kijk je 'n koe in z'n kont maar dit terzijde) bleek dat meneer al lang kon betalen met z'n pinpas maar wij waren in de veronderstelling dat je als kind van 11 daar te onverantwoordelijk voor bent... Als jongere van 12 is dat uiteraard niet 't geval...

Enfin, zoonlief zou voor 't eerst gaan pinnen... Of ik 'm onopvallend toch maar even wilde helpen want voor de eerste keer pinnen is dus best eng... Ook al ben je al 12... Op 't moment dat 't pinapparaat 'U heeft betaald' aangaf waren we even behoorlijk heel blij en riepen zachtjes: "Yesss!"

Bij 12 worden en 'n jongerenrekening bezitten hoort ook internetbankieren... Voornamelijk om te checken hoe weinig geld er nog op z'n rekening staat want z'n maandelijkse inkomsten zijn nou niet om over naar huis te schrijven...

We vroegen 'n inlognaam aan en ontvingen schrijftelijk 't afhaalbewijs voor 't wachtwoord... Fijne bureaucratie: Er gaat zo ongeveer 'n week overheen voordat je daadwerkelijk kunt gaan internetbankieren en in ons geval werd 't ons zelfs bijna onmogelijk gemaakt...

Na aankomst bij de bank werd er namelijk om 'n identiteitsbewijs van de ouder/verzorger gevraagd... M'n rijbewijs heb ik altijd bij me en dat volstond in dit geval... Nietsvermoedend gaf ik m'n rose papiertje af... Waarop de bankknul, na 't een en ander in de computer ingegeven te hebben, me vriendelijk vertelde dat hij genoodzaakt was m'n rijbewijs helaas in te moeten nemen... Huh?? Wattuh?? Hoezooo?? De computer bleek aan te geven dat m'n rose papiertje als vermist aangegeven stond!

Nou jaah!! Vermist?? Hier is 't ding toch!! En hoewel de foto uit 't jaar stillekes is, ergens heel erg ver weg leek ik er toch nog best wel op... Hij was nog net niet verlopen, ik had 'm nooit als vermist opgegeven, ik was de rechtmatige eigenaar dus wat 'n ongelooflijke onzin!! Heel even zag ik mezelf weer opnieuw examen moeten doen en dik zakken natuurlijk want hellinkje trekken is nog immer niet m'n sterkste kant, ik kan 't veel beter door 'n beetje te spelen met m'n koppeling in plaats van te kutten met de handrem...

De bankknul checkte en dubbelcheckte maar de computer bleef aangegeven dat hij m'n rijbewijs in beslag moest nemen en contact met de politie op moest nemen... Ik voelde me 'n regelrechte crimineel!! Wijselijk besloot hij 1 der collega's in te schakelen want hij kreeg niet direct 't gevoel dat hier enige vorm van logica in 't spel was...

Zijn collega vertelde hem dat 't waarschijnlijk aan 't gloedjenieuwe systeem van de bank lag omdat er schijnbaar al vaker mysterieuze, onverklaarbare vermissingen die geen vermissingen waren de revue bij de bank gepaseerd hadden... 't Was ooit besproken in 'n vergadering maar de bankknul was vast even in slaap gesukkeld, ziek, zwak misselijk of 'n dagje vrij geweest en had 't hot item pardoes gemist...

'n Blik in 't oude systeem gaf 'n totale goedkeuring aan van m'n rijbewijs en de envelop met wachtwoord werd me overhandigd alsof er nooit iets gebeurd was... Alsof ik nooit de worst case scenario van opnieuw rijexamen doen voorbij had zien flitsen... Alsof ik nooit de even worse case scenario voorbij heb zien flitsen van uuuurenlang op 't politiebureau moeten zitten en ondervraagd worden met alleen zo'n verblindende spot op je gezicht terwijl je met handboeien op je rug denkt dat je echt de grootste misdadiger ever bent...

Hoorde 'm in de auto...

juliette@onsmail.nl — Thu, 03 Dec 2009 23:00:00 +0100

... en vond 'm lekker...

Hyvers, klik hier!

Eind goed, al goed

juliette@onsmail.nl — Sun, 15 Nov 2009 11:04:00 +0100

Uiteraard gingen zoonlief en ik naar This Is It... Ik vond 't iets dat eigenlijk gewoon bij de opvoeding hoorde... Grappig was 't dat er zowat 2 generaties (ja, officieel maar eentje maar omdat ik 'n stokoude moeder ben, zijn 't er 2) tussen ons in zitten maar we beiden MJ toch wel 'n rasartiest vinden...

Ik kocht kaartjes via internet voor de woensdagochtend in de herfstvakantie... 't Was de eerste voorstelling na de wereldwijde première... Zo hoefden we niet in de rij te staan... Wij zijn ook van die typische hollanders die 't natje en droogje stiekem meenemen omdat versnaperingen in de bioscoop vet belachelijk duur zijn... Dus voor eten en drinken hoefden we ook niet in de rij...

Totaal shocking was 't toen we, ruim op tijd, in de bioscoop arriveerden... Je kon werkelijk over de koppen lopen maar wij hadden onze kaartjes gelukkig al... We hoefden de print slechts bij de automaat te laten scannen en we konden naar binnen... Bij de 5 automaten stonden zo'n 10 mensen per automaat... Ik had voor alle zekerheid 3 prints meegenomen, eentje van de mail van Pathé, eentje van de site van Pathé en eentje van 't betalingsbewijs... Kon niet fout gaan, dacht ik... Joh, had ik 't even mis zeg...

De eerste automaat scande geen van de 3 barcodes die op de prints stonden... De tweede ook niet en de derde tenslotte ook niet... Automaat 4 en 5 ging ik niet meer proberen... Ik had zoonlief al in de ellelange rij voor de kassa's gezet om toch nog iets van tijdwinst te creeëren... En ondertussen werd ik steeds pissiger... 't Zag er naar uit dat we ontzettend te laat zouden komen en 'n deel van de film zouden missen... Ik vond dat bijzonder irritant... Temeer omdat ik niet voor niets via internet kaartjes had gekocht...

Met frisse tegenzin moest ik zoonlief dus gezelschap gaan houden de rij... Ik besloot bij 't meisje van de kassa te informeren waar ik 'n klacht in kon dienen... Hoewel ik dicht tegen 't kookpunt aan zat, zou ik 't beleefd vragen en afwachten hoe ze zou reageren... Voor ons in de rij stond 'n oma die met haar kleinkind naar de film ging en tijdens 't wachten klaagden we tegen elkaar...

Toen die oma aan de beurt was hoorde ik dat ze naar de Sinterklaasfilm ging die 'n half uur later dan die van ons begon... Sissend zei ik tegen zoonlief dat dat mens ons dan best even voor had kunnen laten gaan zodat wij niet al te veel van onze film zouden missen... Wat 'n trut!

Uiteindelijk stonden we na 'n dikke 20 minuten wachten in de rij aan de kassa, de film was al 'n kwartier bezig... Zoonlief begon zich alvast te schamen omdat ik zou gaan staan klagen... Heel beleefd vroeg ik waar ik 'n klacht kon indienen... Waarom, als ik vragen mag, was haar reactie... Omdat ik 's stijlloos vond dat we vet te laat waren door hun schuld. 't Meisje zei dat 't haar speet maar dat 't zo druk was omdat 't herfstvakantie was... Ik zei dat zij er niets aan kon doen maar dat de hoge bazen van te voren konden weten dat 't druk zou worden en daarop konden inspelen door in ieder geval meer kassa's op te doen en dus meer mensen in te zetten...

Omdat ik 't blijkbaar scheen te menen en waarschijnlijk toch ietwat opgefokt overkwam, bood 't onschuldige meisje ons spontaan iets te drinken aan... Uiteraard nam ik haar aanbod na 'n snelle rekensom meteen aan! Zes euro veertig kregen we als excuses kado...

Toch nog netjes opgelost, vond ik... Hm, brutalen hebben de halve wereld, dacht ik... En de niet brutalen de andere helft, concludeerde ik erachteraan... Ondanks dat was ik wel wederom trots op mezelf dat ik als de bescheidenheid zelf niet braaf m'n mond had gehouden...

Boos? Diep teleurgesteld?

juliette@onsmail.nl — Sat, 14 Nov 2009 12:16:00 +0100

Tjonge jonge, wat neem je normaal emailverkeer toch voor vanzelfsprekend... En tjonge jonge, wat kun je 't als provider toch niet maken wanneer je al 4 (!) dagen er niet voor kunt zorgen dat normaal emailverkeer gewoon mogelijk is... En tjonge jonge, wat is 't rete vervelend als je zakelijk afhankelijk bent van dat normale emailverkeer!

Als sinds woensdag ligt OnsBrabantNet (what's in a name?) op z'n kont op 't gebied van emailverkeer... Met als gevolg dat ik op m'n reguliere adres(sen) niets kan ontvangen en verzenden... Nu heb ik de backup van m'n zakelijke adressen maar helaas gaat de uitgaande mail in Outlook via OnsBrabantNet... Niet al te problematisch want ik kan terecht op webmail...

Maar webmail is behelpen... Zwaar behelpen... Alsmaar inloggen, geen notificatie bij nieuwe mail... Geen fatsoenlijke handtekening die je kunt instellen (ik vind 't nu eenmaal belangrijk dat 'n mail op zakelijk gebied er in alle opzichten professioneel uitziet)... Linken die bij aankomst niet of raar blijken te linken... Stomme lettertypes die zomaar verschijnen terwijl ik m'n voorkeurs lettertype instel en bovendien de HTML-knop aanvink...

Al 3 dagen belooft OnsBrabantNet op de site dat in de loop van de volgende dag 't emailverkeer weer op gang zal komen... En al 3 dagen zitten ze gewoon te liegen... Ik wil restitutie! Ik ga niet 't volle pond betalen voor iets dat ik niet krijg... Ik ben boos! Nee, ik ben diep teleurgesteld, dat klinkt veel erger...

Spooky

juliette@onsmail.nl — Sat, 07 Nov 2009 13:25:00 +0100

"Mam!! Kom 's snel! Volgens mij is m'n Hyves gehackt ofzo!"

Ik zat, om beurten, achter m'n pc en laptop te zweten boven 'n webdesignblufgevaldinges... Natuurlijk had ik tegen 'n opdrachtgever gezegd dat ik iets wel kon maar in werkelijkheid wist ik bij god niet hoe 't moest... Ik moet ophouden met bluffen... Alhoewel ik 't toch meestal wel voor elkaar krijg en dan ben ik reuze trots op mezelf en dat geeft dan weer 'n voldaan gevoel... Nee, ik blijf toch nog wel even bluffen, denk ik...

En zoonlief zat op zijn kamer, degene naast de mijne, achter zijn computer te Hyven dus... Toen ik me van m'n werk af kon trekken en op z'n kamer kwam om de hackpraktijken te aanschouwen zat er 'n nogal verbaasde of eigenlijk meer verschrikte zoonlief met z'n handen omhoog naar z'n beeldscherm te staren.

"'t Was zooo eng! Ik deed helemaal niks en m'n muis ging vanzelf over 't scherm en klikte vanalles aan! Maar nu doet ie ineens weer normaal"... Hm, vreemd maar omdat ik verder niets raars meer zag gebeuren en de batterijen van z'n muis nog niet leeg waren (de enige reden van raardoenerij die ik kon bedenken) liep ik weer terug naar m'n werkkamer en ging verder waar ik mee bezig was...

Ik test m'n gefreubel altijd op 3 beeldschermresoluties en in 4 browsers omdat 't er te allen tijden mooi uit moet zien... Helaas werken niet alle browsers op dezelfde manier en ben ik soms nogal aan 't kloten om 't een en ander perfect te krijgen... Nu was ik dus én op m'n laptop én op m'n pc aan 't testen...

"Mam, kom nou nog 's hier!! 't Is echt niet normaal meer hoor!" Zuchtend keerde ik terug naar zoonlief waar ik op z'n beeldscherm uiteraard weer 'n stilstaand pijltje zag staan... "Hij deed 't net echt weer hoor!" verdedigde zoonlief zichzelf... "Blijf jij nou 's hier en dan ga ik even naar hiernaast"... Ergens vond ik dat niet prettig want er zou zomaar ineens iets onverklaarbaars gebeuren en dan zou ik helemaal en moederziel alleen zijn met dat onverklaarbare...

En laat nou inderdaad 't pijltje uit zichzelf als 'n bezetene over 't beeldscherm heen gaan schieten!! Gatverdamme!! Echt wel rete eng!

Helemaal onverklaarbaar bleek 't tafereel niet te zijn... Zoonlief had namelijk plaats genomen achter m'n laptop die voorzien is van 'n draadloze muis... Bovendien is de pc van zoonlief ook voorzien van 'n draadloze muis... Dus meer dan waarschijnlijk zaten beide muizen op dezelfde frequentie waarbij mijn muis blijkbaar de macht overnam... Of zoiets... Denk ik... Hoop ik... Toch???

Over, uit, sluiten!

juliette@onsmail.nl — Wed, 28 Oct 2009 21:21:00 +0100

:-)

Kruistocht in Spijkerbroek

juliette@onsmail.nl — Mon, 26 Oct 2009 23:50:00 +0100

Hij stond te straaaalen! Te midden van z'n 3 medegastacteurtjes... Helemaal vooraan op 't podium... Z'n naam werd zelfs genoemd: Met speciale dank aan...

Zo'n 3 kwart van de voorstelling hing hij, lag hij, at hij, liep hij, crepeerde hij, zong hij, vocht hij om brood en ging hij eerbieding in gebed toen iedereen dat deed... In z'n vieze gezicht, in 'n bruine maillot, rare schoenen, voddenjurk en met z'n middeleeuwse mutsje op...

En terwijl hij (en de rest van de cast) de staande ovatie in ontvangst nam, waren z'n vader en ik hysterisch in de weer om stiekem toch die ene ultieme foto te maken... Uiteraard is die mislukt maar gelukkig hebben we de supergave herinnering nog...

Reflectie

juliette@onsmail.nl — Thu, 22 Oct 2009 22:48:00 +0200

Onze Obi was z'n überhippe halsbandje met trendy mini boerenzakdoekje verloren... Kwijt! Nergens te vinden! Heb 'm ernstig toegesproken en 'm weer naar buiten gestuurd om 'm te zoeken want ik verdenk 'm ervan dat hij gewoon weet waar ie 'm afgewurmd heeft en achteloos heeft laten liggen...

Vervolgens deed hij net of ie daadwerkelijk ging zoeken maar niets kon vinden... Bij terugkomst boog hij zich tevree en bevrijd halsbandloos over z'n etensbakje en assepoesterde hij de lekkere (lees dure Tompoes) tussen de vieze (lees goedkope Lidl) brokjes uit... Dat doen ze dus hè, allebei! Ik meng namelijk die dure en die goedkope brokjes door elkaar en ze vissen er echt de Tompoesjes uit... De zeikerds! (Maar dat vind ik nou ook weer leuk aan katten, dat slimme gezeik...)

Zoals bekend wil ik niet dat mijn katten halsbandloos rondbanjeren en dus moesten er nieuwe bandjes komen... Ook die van Eppo was aan vervanging toe want 't was nogal rafelig en smoezelig geworden... Vooral omdat hij meestal vergeet dat z'n trendy mini boerenzakdoekje telkens tussen z'n tong en z'n vacht zit als hij zich wast (verder is hij ook rete-intelligent hoor ;-))...

Helaas had de Boerenbond maar 1 überhip halsbandje met trendy mini boerenzakdoekje hangen en waren de rest van de bandjes te goud (ieuw!) en te bling bling (zoveel mieterigheid wil ik ze ook weer niet aandoen)...

Ik besloot over te gaan op iets anders... Iets verkeersveiligs... En wel eentje met reflectie... Stoer zwart uiteraard maar afgewerkt met 'n reflecterend biesje... Ook best bling bling maar niet voor schut zal ik maar zeggen...

Obi liet zick zo mak als 'n lammetje van z'n nieuwe accessoire voorzien... Eppo daarentegen moest ik in de houdgreep nemen, z'n oren uit z'n nek peuteren want anders kreeg ik 't ding niet om en 'm tienduizend keer zeggen dat ik 'm echt niet ging vermoorden (ik zei al, verder is hij echt rete-intelligent)...

Nu lopen beide heren dus vreselijk veilig verlicht te wezen... Toen zoonlief en ik vanavond nietsvermoedend tv lagen te kijken wandelden er ineens 2 refelcterende streepjes achter elkaar de schaarsverlichte woonkamer door...

Met uitsterven bedreigd

juliette@onsmail.nl — Fri, 16 Oct 2009 23:07:00 +0200

En dan praat ik over mijn familienaam... Op zich is 't 'n stomme naam... Vooral als je 'm in 't engels of frans vertaalt... Maar ik heb 'm nu eenmaal en dus doe ik 't er gewoon maar mee...

Nu wil 't feit dat er geen mannelijk nageslacht is dus zal de naam met 'n hoge mate van zekerheid hier uitsterven... Tenzij zoonlief over z'n hart strijkt en toch de achternaam van z'n mams zou willen gaan dragen... Ik heb 't 'm voorzichtig gevraagd en hij zei nee... De reden? Hij vindt 't 'n stomme naam...

Nu wil 't feit dat die achternaam me ineens tot 'n chatsessie van 3 uur met m'n, letterlijk verre neef, in New York heeft gebracht... Dit alles doordat m'n ouders 'n weekje de Big Apple hebben bezocht en meteen maar 'n familiebezoekje hebben afgelegd...

'n Snelle Googlecheck waarbij de naam uiteraard meteen nummero uno scoorde (wie heet er in godsnaam nou zo in de States? Hij is amper uit te spreken in 't engels) leidde me naar LinkedIn en Facebook... Via die wegen contact gelegd en zoals eerder gezegd, online kennis gemaakt... Ik die nooit chat (zooo tijdrovend), ik die nu in 't engels moest tikken op 'n zo leesbaar mogelijke manier... Even voelde 't als 'n wonder der techniek, op 't zelfde moment typen met 6 uur tijdsverschil...

M'n neef heeft nog 'n broer en die heeft 2 zoontjes... Dus in Amerika zal m'n naam voorlopig nog wel 'n tijdje doorleven... Ergens ben ik eigenlijk best wel jaloers op hun daar overseas... Ondanks dat 't op zich echt 'n stomme naam is...

This is it

juliette@onsmail.nl — Mon, 12 Oct 2009 08:59:00 +0200

Quotes van de dag

juliette@onsmail.nl — Mon, 05 Oct 2009 23:10:00 +0200

"Wha kijk jij!", zei hij met 'n overduidelijk marokkaans accent... "Ik wheet jouw huis te whoonuh", zei hij daarna met 'n behoorlijke surinaamse tongval... Hij weet van tv en internet hoe 'n niet-blanke eruit ziet maar heeft er nog nooit een in 't echt gezien. Hij kan ze eg whel goed imiteren... Denkt ie...

Wat zal 't 'n eyeopener voor 'm zijn als hij volgend jaar geconfronteerd wordt met allerlei 'buitenlandse' invloeden om 'm heen. Want zo wit als z'n basisschool is, zal z'n middelbare niet zijn...

Hij zal met 'n hoge mate van zekerheid heel wat toontjes lager gaan zingen en bovenal praten...

De eerste

juliette@onsmail.nl — Mon, 28 Sep 2009 08:30:00 +0200

't Kwaad is geschied, 't leed geleden... Ik heb er 2 nachten van wakker gelegen (oké, de hoofdzakelijk omdat ik wakker werd door m'n gehoest... Als ik dan wakker ben ga ik piekeren en kan ik niet meer slapen)...

Zoonlief ontdekte 'm en in eerste instantie geloofde ik 'm niet... Maar ik had 'm wel moeten geloven... Hij zat er echt... 't Was niet mijn schuld maar de schuld van 'n een of andere onverlaat die 't fatsoen niet had om even 'n briefje achter te laten...

Voor de ontdekking had ik nog 'n humeur om door 'n ringetje te halen omdat we verblijd werden met 3 cheesburgers die we niet betaald of besteld hadden maar wel hadden gekregen...

Na de ontdekking had ik 'n pesthumeur...

't Kwaad is geschied en ik moet ermee leren leven want de kosten wegen niet af tegen de baten...

Ik heb de eerste deuk in m'n bolide en de eerste deuk is de meest erge die er bestaat...

Slecht

juliette@onsmail.nl — Sun, 27 Sep 2009 16:19:00 +0200

Oorverdovende stilte hier op 't blogje... Bulderend hoesten doet mijn lijf (verre van charmant en ladylike)... Daarbij komt 'n hoop gewerk voor de baas en nog meer gewerk voor m'n eigen tokootje...

Zoonlief in toom houden; hij is skateboardverslaafd en heeft z'n judocarriere aan de wilgen gehangen... 't Eerste rijst inmiddels de pan uit en ik moet paal en perk gaan stellen want thuis- en huiswerk dreigen er onder te lijden.. 't Tweede vind ik meer dan treurig maar zelfs dreigen met de dood kon 'm er niet van weerhouden om te stoppen met iets waar hij best goed in was (2x judopak in de aanbieding, anyone?)...

De hoestdrank met codeïne begint te werken... Ik geloof er niet in want na 'n week gaat 't meestal toch vanzelf over... Ononderbroken nachten zouden prettig zijn... Ik hoef overdag geen neusdruppels meer te gebruiken...

Zoonlief blijkt ondanks z'n teleurstellende werkhouding wel Havo-niveau te scoren...

't Contact met die ene is hersteld en dat is fijn...

Druk met van alles en veel... Slechte redenen om niet te schrijven...

Klaploper

juliette@onsmail.nl — Sun, 20 Sep 2009 12:01:00 +0200

Ondanks dat ik lichtelijk lijd aan 'n beginnende mexicaanse griep (ofwel ik ben snot maar dan ook snotverkouden) wil ik toch nog even 'n kleine anekdote 't www inwerpen...

Ik wist zeker dat ik de brokjes van de katten netjes ín hun bakjes had gedaan... En ik wist zeker dat ík 't had gedaan... Zoonlief heeft nogal de neiging niet te kunnen mikken dus gooit hij alles ernaast... Aangezien zoonlief puber en dus liever lui dan moe is, voorziet hij slechts zelden de katten van voedsel... Vandaar dat ik dus zeker wist dat ík 't had gedaan...

Toen ik en passant de kattenbrokjesbakjes passeerde zag ik plots dat alles er ongeveer naast lag in plaats van erin... Even twijfelde ik of 't deze morgen toch niet zoonlief was geweest die mis gemikt had... Mopperend (ik was net met de stofzuiger in de weer geweest) gooide ik alles er weer in...

Nietsvermoedend liep ik later wederom de keuken in toen zowaar mijn ogen uit m'n kassen rolden van verbazing... 't Tafereel dat ik daar aanschouwde was allerminst normaal... Uitermate brutaal zelfs... En getuigend van 'n enorme dosis moed...

Er zat namelijk 'n zwart/witte vogel totaal relaxed zich tegoed te doen aan de kattenbrokjes... Hoogstwaarschijnlijk was hij de eerdere dader die de ravage had veroorzaakt want hij was niet bepaald zonder te knoeien aan 't snaaien geslagen...

't Enige dat ik uit kon brengen was: "Hee, ga 's weg jij!" Hopende dat hij niet door 't raam naar buiten wilde maar 'n paar hopjes naar links zou zetten en daar 't gat van de deur zou vinden... 't Rampscenario van alweer 'n vogelachtervolging door m'n huis schoot door m'n gedachten...

Gelukkig leek hij me te begrijpen en omdat hij al eerder was komen eten had z'n ieniemini hersentjes vast de weg naar de vrijheid goed in zich op genomen... Hij hipte op z'n dooie gemakje naar links en naar buiten... Vervolgens spreidde hij z'n vleugels uit en ging in de boom in m'n achtertuin op z'n dooie gemakje uit zitten buiken en zich voorbereiden op wat makkelijk te verkrijgen eten... Zijn toetje... Mijn druiven...

Nou?

juliette@onsmail.nl — Sat, 12 Sep 2009 20:34:00 +0200

Herinnert u zich deze nog?

Wat 'n gelul...

Auditie, deel 2

juliette@onsmail.nl — Thu, 10 Sep 2009 16:02:00 +0200

Afgelopen zondag stonden we uiteraard bij de verkeerde ingang voor de langverwachte auditie... Na wat navraag gedaan te hebben werden we naar de artiesteningang (toe maar) gedirigeerd... Aldaar kwam zoonlief 'n aantal bekenden tegen van z'n musicalles... Dat maakte alles 'n beetje minder eng... Alhoewel ik niet erg de indruk had dat meneer op was van de zenuwen... Ik daarentegen was nogal plaatsvervangend zenuwachtig... Maar dat is de aard van dit beestje...

Als ik aan audities denk, denk ik aan refereintje, coupletje en houdoe en bedankt... Yep, ik kijk af en toe Popstars en meestal So you think you can dance... Ja, ik ben triest, ik weet 't maar 't maakt me niets uit... In dit geval was 't totaal maar dan ook totaal anders... Zoonlief heeft gewoon ongeveer driekwartier op 't podium gestaan... In 'n zaal vol met publiek... In plaats van tegenover de in de mail beloofde 3-koppige jury... 't Was open dag in 't Parktheater en dus waren de zalen voor eenieder toegankelijk...

In den beginne moesten ze acteren... Ofwel de Kruistochtscene spelen terwijl ze 't uit hun hoofd geleerde lied ten gehore brachten... 'n Kruistocht is zwaar en lang dus moesten de kinderen zwak, ziek, misselijk en zielig zijn... Ik was tot tranen toe geroerd (what's new)... Zo'n 30 kinderen die zonder dat ze ooit met elkaar geoefend hadden zo mooi zwak ziek, misselijk en zielig 'n rondje door de zaal strompelden... Terwijl ze netjes allemaal tegelijk zongen...

Daarna was 't solotijd... Er werden 4 microfoons geplaatst en elk kind moest enkele regels uit 't lied zingen... Zoonlief was als 3 na laatste aan de beurt... Z'n Kinderen voorrr Kinderen-r en z'n harrrrde g had ie leuk geoefend (blijkt 't toch 'n belgische productie dus zachte g is geoorloofd) en 't ging gans nicht schlecht... Hij had geluk dat hij net niet 't stuk had met lange, hoge uithaal, dat had waarschijnlijk minder appetijtelijk geklonken...

Nadat alle kinderen de revue hadden gepasseerd, werden er 12 uitgehaald om nogmaals naar voren te komen en om de beurt plaats te nemen achter de microfoon... Zoonlief was erbij! Of dat goed of juist slecht was, wisten we echter niet...

Als allerlaatste stond meneer moederziel alleen voor 'n volle zaal toen hij net 'n stuk moest doen dat behalve in canon ook nog eens tweestemmig was... Tja, en dat hadden we niet geoefend... Hij kreeg 'n totale black-out! Gelukkig vond de regisseur 't toch 'n beetje oneerlijk en verzocht de muziek weer van voor af aan te laten beginnen... En daar ging 't weer mis... Ineens wist de geluidsman niet meer hoe de op de zaalapparartuur aangesloten iPod werkte... Met als gevolg dat m'n immer coole dude ongeveer 'n halve minuut langer in z'n eentje moest afwachten wanneer hij nou eindelijk van alles af zou zijn... Nonchalant en schijnbaar relaxed met z'n handen in z'n zakken (van wie heeft hij 't!!??) liet hij 't over zich heen komen en zong later ietwat krakkemikkig de laatste regels van de hele auditie..

Daarna was 't wachten op de uitslag... Uit zo ongeveer 100 kinderen zouden slechts 4 figuranten uitgekozen worden en via mail zouden we 'n ja of 'n nee krijgen... Uiterlijk aanstaande zaterdag zou iedereen verwittigd zijn... We schatten onze kansen niet al te groot in dan zou 't niet zo tegenvallen...

Na 3 dagen zonder resultaat mail checken hadden we de hoop al helemaal opgegeven... Totdat we vanmorgen de verlossende mail in onze mailbox vonden... 't Is bijna ongelooflijk maar toch echt wel waar! Hij is geselecteerd!! Hij mag meedoen!! Menn, ben ik weer apetrots op m'n superdude zeg! Heeft ie toch wel indruk gemaakt met z'n lange blonde haar (dat hadden ze natuurlijk in de middeleeuwen) en z'n fuchsiaroze t-shirt met "Here comes trouble" (doe maar aan, valt in ieder geval op) erop... Wellicht heeft toch dat gemuts met die muziek in z'n acte de presence nonchalance de doorslag gegeven... Enfin, die analyse heeft geen zin... 't Is 'm gelukt en dat is 't enige dat telt!

Mijn uitzicht vandaag

juliette@onsmail.nl — Mon, 07 Sep 2009 20:20:00 +0200

Of je je vehikel even ergens anders kunt parkeren zeg...

Gezellie (not!)...

Overigens staan er verdachte teksten op de wielen:

Na-trekken staat erop dus... Maar 't kan natuurlijk ook nat-rekken zijn... Alhoewel ik me niet echt iets bij dat laatste voor kan stellen...Hm, ik kan ineens hele enge verhalen verzinnen bij dit tafereel voor m'n huis...

Zooo lekkerrrr

juliette@onsmail.nl — Sat, 05 Sep 2009 16:03:00 +0200

Die stem, die sound, dat getokkel op die gitaar... Sooo laid back...

Mam? Please??

juliette@onsmail.nl — Fri, 04 Sep 2009 13:57:00 +0200

Mam, krijg ik de Samsung S17956Jet7894532i?
Mam, mag ik 'n NY baseballpet? Maar dan niet zo'n nepperd... Zwart-wit geruit moet ie zijn
Mam, ik móét 'n nieuw deck (=bovenkant van 'n skateboard) want m'n oude is gechipped (huh? wattuh? ondertiteling graag!)... Dus gaan we alsjeblieft, alsjeblieft naar 100%?
Mam, krijg ik de LG cookiedingeschristalhutseflutse? Maar dat moet wel nu want de aanbieding is maar tot vrijdag geldig... Please? Please??
Mam, ik móét nieuwe skate(board)schoenen en 't moeten wel Vans of DC's zijn natuurlijk
Mam, nou zitten er echt gaten in m'n spijkerbroek op plaatsen waar ik ze liever niet heb... Ik móét dus 'n nieuwe spijkerbroek... 'n Rags ofzo...Oké, van H&M mag ook wel...

Uhm, nee want je hébt nèt 'n nieuw mobieltje!
Nee, want je stikt van de petten die je nooit op hebt omdat 't stom staat bij je haar
Regel dat maar met je vader (evil grin ;-))
Neehee, want je telefoon is nog geen half jaar oud
Wat is er mis met je oude?
Je hebt nog duizend broeken in je kast hangen

Dat waren even wat hebbuh, hebbuh, hebbuh van zoonlief gedurende de afgelopen 3 weken wanneer hij even gezwellig langs kwam om te zeggen dat hij me vreselijk miste (haha, not!)... En ja, ik ging erop in maar 't bleven allemaal nee's (soms kan ik best consequent zijn... Hm, t is meer uit noodzaak in dit geval want ik heb nog immer geen geldboom in m'n achtertuin en er groeit al helemaal geen geld op m'n rug)...

Zodra er nu 'n 'Mam' komt waarin al iets van 'n vragende toon zit, ben ik meteen op m'n qui vive en zeg 'm kort en duidelijk: "Lieverd, je mag alles vragen, zolang 't maar geen geld kost!! "Scheelt me 'n hoop onderhandelingen... Uiteraard ben ik dan 'n superstomme moeder van wie nooit iets mag... Ach, so be it dan maar... Hij zal in z'n leven nog wel grotere teleurstellingen te verwerken krijgen... Zo kan hij klein beginnen en er alvast aan wennen...

Nazomer?

juliette@onsmail.nl — Wed, 02 Sep 2009 21:16:00 +0200

Weeronline is totaal vernieuwd... Nogal schokkend en best irri, kan nu niks meer vinden... 't Is net alsof je in 'n vreemde supermarkt komt waar je eerst uren rond moet dolen voordat je bij de koekjes bent...

't Was trouwens ook erg eng om te zien dat ze wisten waar ik woonde... Ik klikte tikte gewoon weeronline.nl in en daar stond pontificaal de naam van 't gat waar ik me bevond... Ik ga ervan uit dat 't iets met IPadressen te maken heeft... Ware ik in Timboektoe dan zal 't met 'n hoge mate van zekerheid Timboektoe opleveren...

Zij waren de enige die de voorspellingen tot 6 dagen vooruit deden en dat was ik nu kwijt... Na 'n jaar navigeren vond ik 't uitgebreide weergebeuren (hm, ligt ietwat aan mij, ik ben lui en wil meteen vinden wat ik zoek en ga geen tig meter aan website lezen maar 't bleek overduidelijk aangegeven)...

Inmiddels blijkt dat ze zelfs 14 dagen vooruit kunnen voorspellen! En als ik ze moet geloven wordt 't volgende week weer vet zomer!! Jééhéé!! Zal maar niet te vroeg juichen want voor 't zelfde geld zitten ze er totaal naast dus eerst maar 's even afwachten of ze werkelijk weten wat ze doen daarow...

Nostalgia

juliette@onsmail.nl — Fri, 28 Aug 2009 10:35:00 +0200

Ik ben fantastisch! Al zeg ik 't zelf... De zoektocht naar voor 'n dubbeltje op de eerste rang is gisteren ten einde gekomen en met 'n daverend succes!

'n Spiksplinternieuwe, precies (mwoah, bijna) zoals zoonlief 'm wilde voor net iets meer dan 'n (je-koopt-andermans-rommel-en-gebreken)2dehandsje... Helaas was ie niet afgemonteerd en zat ie in 'n doos, in driehonderdduizend onderdelen...

Gelukkig liep de sterke meneer met ons (ik leende zoonlief even van z'n vader) mee naar de auto en gaf ie instructies hoe ik welk neerklapbaar deel van de achterbank moest neerklappen zodat 't gevaarte in m'n dinkytoy paste... Hij bleef maar u tegen me zeggen... Ik zei dat ik 'm ging slaan als hij dat nog één keer deed...

Thuis gekomen belde zoonlief z'n vader dat 't nog 'n half uurtje langer zou duren... Na dat half uurtje belde hij weer... Uiteindelijk werd 't 'n uur en 'n kwartier eer 't ding in elkaar zat... 't Instructieboekje hadden ze er net zo goed niet bij hoeven doen... Zelfs met m'n leesbril en 'n lamp op volle sterkt ontdimd, kwamen we er amper wijs uit...

Zoonlief blijkt overigens totaal a-technisch, heeft ie niet van mij...

Maar wat is 't 'n mooike! Eigenlijk wil ik ruilen want die van hem is veel degelijker... Heeft 'n zwarte ledkoplamp en geen dynamo... Supergave velgen (dubbelwandig aluminium, wellicht scheelt dat in slagen), 'n zadel dat niet van echt leer te onderscheiden is en prachtig is doorgestikt... Maar liefst 2 bijgeleverde sloten en gratis snelbinders (ga die maar 's kopen, kost kapitalen) en ook nog ergonomisch gevormde handvatten...

Z'n vader bood aan om 't hele gebeuren bij hem nog 's goed vast te draaien maar ik ben er vast van overtuigd dat dat uiteraard niet nodig zal zijn... Ik ben immers reuze zelfstandig en bovendien fantastisch...

Neuroot

juliette@onsmail.nl — Thu, 27 Aug 2009 08:58:00 +0200

Iets meer dan 'n jaar na dato belt m'n moeder vanmorgen met de opmerking dat er vannacht poging tot inbraak is geweest bij hun in huis... Ik lag nog in bed en durfde ineens niet meer naar beneden om te kijken of hier alles nog potdicht zit en m'n tv nog aan de muur hangt (verder valt er hier niks te halen)...

Aangezien ik toch ooit beneden moet zijn want anders verhonger ik bijvoorbeeld, schraapte ik al m'n moed bij elkaar en liep ik samen met Eppo de trap af... Hard tegen 'm pratend om zo nog weg te jagen wat er weg te jagen viel... 't Sloeg nergens op want m'n ouders wonen hartstikke aan de andere kant van 't dorp dus de kans dat hier iemand ongewenst zou komen koekeloeren was minimaal, zoniet nihil... Maar toch, ineens heb je gewoon 'n enorme terugval, dat kun je niet tegen houden, gaat vanzelf...

M'n vesting bleek gelukkig nog immer 'n vesting en ineens bedacht ik me dat ik inmiddels al dik 'n jaar nog iedere avond braaf 't hele afsluitritueel doe en m'n tas veilig verstop... Best neurotisch eigenlijk...

It's alive

juliette@onsmail.nl — Wed, 26 Aug 2009 22:49:00 +0200

Toen er leven begon te ontstaan in m'n afwasmachine en de vuile vaat zowat pootjes kreeg omdat ik 'm in m'n eentje echt niet in 'n week gevuld krijg heb ik besloten gewoon ouderwets te gaan afwassen...

Hiermee is onomstotelijk 't bewijs geleverd dat 'n eenpersoons-huishouden (ah, hoe triest klinkt dat, gelukkig is 't maar tijdelijk) ongeschikt is voor 'n vaatwasser...

Gisteren

juliette@onsmail.nl — Fri, 21 Aug 2009 20:05:00 +0200

Eerst was 't heel heet... Heel erg veel te heet... Ondraaglijk heet... Ik ben te oud voor die hitte... In de trein toonde ik tekenen van smelten... Zelfs onder de beschutting van mijn rijkelijk met druiven behangen overkapping was 't te heet...

Daarna ging 't heel hard regenen, stormen en onweren... Heerlijk! Alle ramen tegenover elkaar open en door laten waaien met die hap...

Na 't door 't KNMI overgewaardeerde noodweer kleurde 't zelfs binnen oranje-rood...

Haute kature

juliette@onsmail.nl — Thu, 20 Aug 2009 14:44:00 +0200

Heel ver weg heb ik 't idee dat ik ietwat aan kattenmishandeling doe... Mijn 2 je-weet-wel heren lopen namelijk ergens best wel voor lul... En dat alleen maar omdat ik 't leuk vind... Ze zijn beiden netjes gechipt zodat wanneer ze op 'n kwade dag wellicht op 't asfalt geplakt zouden zitten, men mij in ieder geval dat tragische nieuws zouden kunnen brengen...

Maar omdat 't ook 2 straatkerels zijn en ik niet wil dat 't zwervers lijken heb ik ze opgeleukt met 'n bandje... En niet zomaar 'n bandje maar zowaar 'n haute couture bandje... Stoer rood met 'n boerenzakdoekje eraan... Soooo cute!! Vind ik hè... Ze hebben me nooit verteld of ze mijn mening delen...

Onze Obi kan over 't algemeen goed met dat bandje omgaan... Doet er ook niet moeilijk over wanneer 't zo smerig is dat 't gewassen moet worden en 't dus afgedaan en weer omgedaan moet worden... Eppo echter is 'n verhaal apart... Sowieso moet hij er niet van hebben opgetild te worden wanneer 't hem niet uitkomt... Hij bepaalt wanneer hij gezellig erbij wil komen, niet ik... Daarom houd ik zo van katten... Die eigengereidheid, dat - ik doe waar IK zin in heb wanneer IK er zin heb...

Laatst kwam Eppo op 'n heel vreemde manier door 't kattenluik gestrompeld... Nu is dat gedeeltelijk mijn schuld omdat ik 't te laag heb gezet en ze dus soort van moeten tijgeren om erdoor te kunnen... Niet al te problematisch als tijgers familie van je zijn lijkt me... Ik hoor ze daarover dus ook niet klagen...

Ik wilde even kijken waarom Eppo nou zo raar naar binnen kwam gestruikeld maar uiteraard kwam hij niet toen ik 'm riep... Dan niet, dacht ik... Totdat 't hem de juiste tijd leek om aandacht te krijgen en half mank en luid mauwend op me af liep... Bij nadere inspectie bleek dat hij z'n hoog modische doch iets te wijde halsbandje zo had weten te wurmen dat 't behalve om z'n nek ook nog onder 1 oksel zat... Hoe hij 't voor elkaar had gekregen weet ik niet maar onder luid protest heb ik 't af kunnen doen en 'n gaatje strakker weer vast kunnen maken...

Gelukkig heeft meneer 'n kort termijn geheugen van niks en is ie dientengevolge vergevingsgezind... Na ons gevecht en 'n wasbeurt kwam ie dan ook om aaien vragen alsof z'n leven ervanaf hing... Uiteraard willigde ik z'n verzoek met liefde in...

Pfff...

juliette@onsmail.nl — Wed, 19 Aug 2009 23:15:00 +0200

Damn, wat ben ik fokking inspiratieloos...

't Zeeuwse

juliette@onsmail.nl — Fri, 07 Aug 2009 23:55:00 +0200

14 dagen in enkele beelden... De muis op de foto's zetten geeft helderheid en diepgang... Hahaha, yeah right...

Vakantietijd!

juliette@onsmail.nl — Fri, 24 Jul 2009 19:35:00 +0200

Eindelijk!
De tijd van vrijheid is aangebroken...
Tijd voor geen wekker en wel 'n boek, of 2, misschien zelfs 3...
Tijd om uit te rusten, bij te komen en op te laden...
Tijd om te genieten van zoonlief want de tijd gaat opeens zo snel...
Tijd om samen leuke dingen te gaan doen...
Tijd om met 'n ernstige mate van zekerheid vaker uit te gaan waaien dan te bakken op 't zeeuwse strand...
Tijd om mezelf dan voor te houden dat regen thuis altijd erger is terwijl ik echt tig keer liever onder 'n gegarandeerd wolkenloze hemel vertoef...
Tijd om daar niet over te zeiken maar blij zijn met wat ik wèl heb...
Tijd voor 'n internetloos bestaan...
En dus...
Tijd om deez blog 'n poosje stil te leggen...

Emo

juliette@onsmail.nl — Wed, 22 Jul 2009 11:30:00 +0200

Ik word altijd week wanneer 'n heleboel mensen samen iets doen en ik mag dat aanschouwen (musicals, Heal the world, diplomazwemmen)... 't Weekste word ik echter van de afscheidsrevue van groep 8... In 't bijzonder die waarin m'n neefje en nichtje acte de presence geven...

Over 't algemeen is zo'n revue ronduit superleuk! Ze hebben wekenlang geoefend en 't ziet er behoorlijk profi uit... Maar er zijn momenten dat ik echt niet zonder zakzoek kan en ik vet emo zit te wezen... Vooral 't laatste lied, 'Laat ons gaan' is tearjerker nummero uno!!

3 jaar geleden zat m'n zusje naast me... Haar dochter (mijn nichtje) nam afscheid... Zij liet de waterlanders rijkelijk stromen... En ik deed ongegeneerd met haar mee...

Afgelopen maandag zat haar dochter naast me (die van 3 jaar gelee)... Haar broertje (mijn neefje) nam deze keer afscheid... "Hou op met janken", zei ze toen ze me vanuit haar ooghoeken zag deppen... Tevergeefs probeerde ik 't droog te houden...

Volgend jaar is mijn eigen kanjer aan de beurt... Ik vrees met grote vrezen dat ik dan 'n hele gezinsverpakking tissues mee moet nemen... Ik zie er nu al tegenop... Pfff...

Omafiets

juliette@onsmail.nl — Sun, 19 Jul 2009 11:23:00 +0200

Zoonlief is onhandig... Of lomp... Of gewoon beiden... Z'n fiets is inmiddels 'n wrak... Diep in m'n hart vind ik dat hij er voor straf (de meeste brokken heeft hij niet per ongeluk gemaakt) minstens tot eind volgend jaar mee moet doen.. Dan gaat hij naar de middelbare (op zich leuk maar ik voel me daardoor zooo oud) en heeft hij simpelweg 'n fatsoenlijke fiets nodig... Maar ergens ver weg vind ik ook dat hij nu al te groot is voor z'n jongensfiets... Bovendien heeft hij 'n vriendin uit groep 8 (hij valt op oudere vrouwen blijkbaar, wat 'n giller! Ach, op 'n ouwe fiets moet je 't leren nietwaar?) en om dan naast haar te fietsen terwijl zij 'n grotemensenfiets heeft is best stom...

Zoonlief weet al 'n hele poos dat z'n volgende fiets 'n omafiets gaat worden... Ik vind dat wel cool voor 'n knul... Dus mijn zegen wat dat betreft heeft hij... Dat is op zich 'n wonder te noemen omdat we 't zelden tot nooit echt met elkaar eens zijn...

Mij is door deze en gene aangeraden nooit 'n spiksplinternieuwe, peperdure middelbareschoolfiets aan te schaffen... 't Schijnt namelijk zo te zijn dat middelbare scholieren lomp zijn... Of onhandig... Of gewoon beiden... De schuldvraag betreffende kapotte fietsen ligt overigens nooit bij de eigena(a)r(esse) zelf... Er staan plotseling paaltjes in de weg, de fietsenstalling is 'n vergaarbak van vernieling, tegenliggers zijn lastig en you name it...

Enfin, de omafiets... Op marktplaats staan er genoeg en wat surfen leverde uiteindelijk 'n goedkeuring van zoonlief op... Hij heeft namelijk eisen... Ik ook maar die liggen niet precies op 't zelfde vlak (what's new?)... Ik wil er eentje die er goed uitziet, niet uit elkaar valt en geen slagen in de wielen heeft... Hij wil geen saaie, helemaal zwarte... Hij wil er 1 met gouden letters op 't frame en kettingkast... Dat is voor hem 'n echte omafiets... Oké, whatever…

Hij besloot zelf te gaan bellen… Z’n eerste, echte Marktplaatstelefoontje ('n mijlpaal!)… Keurig stelde hij de vragen die ik ‘m influisterde… ’t Bleek dat de man in kwestie omafietsen restaureerde en na 7 uur mochten we even langskomen… Aangezien de fiets op de foto er goed uitzag en ik m’n nieuwe bolide niet als laadbak wilde gebruiken en ik er best wel van overtuigd was dat we op 2 fietsen naar huis zouden gaan, offerde ik me op om met zoonlief achterop mijn omafiets naar Eindhoven te gaan, ver voorbij ’t centrum welteverstaan… Voor de heenweg gold 'n dikke 9 kilometer en met wind tegen en 'n 40 kilogram extra non-stilzittende kaartlezer achterop was 't pure hel!!

Na bijna 'n uur (Routenet.nl stelde vast dat 't 'n half uur zou duren met de fiets) arriveerden we eindelijk bij 't juiste adres in 'n nogal aggenebisbuurt... De man die opendeed deed ons op slag rekenen op 'n regelrechte nachtmerrie de komende nacht... Hij was in bezit van 'n moddervette pens gehuld in 'n wit onderhemd... Zooo smerig!! We keken elkaar aan en zeiden maar niks... Hij leidde ons langs 'n even zo dikke vrouw en idem kind naar de plaats achter z'n huis waar inderdaad tig omafietsen geheel of in onderdelen stonden en rondslingerden...

't Exemplaar dat op Marktplaats stond was echter niet wat zoonlief (en ik) ervan verwacht had... 't Bleek dat de restaurateur die fietsen helemaal zwart overspoot waardoor de ozo gewenste gouden letters als sneeuw voor de zon verdwenen waren... Er stond er wel nog 1 die nog niet helemaal klaar was, met de gewenste gouden letters... 't Enige vreemde eraan was dat hij op slot stond en er was geen sleutel (mij zette dat aan 't denken, zoonlief lichtte ik later in)... Maar dat slot was er zo af en de roest kon ik er zelf wel afkrijgen met wat chroompoets... Ik stelde 50 euro voor maar dat kwam dus echt nicht im frage... 75 euro want dat kosten ze allemaal... Oké 60 dan, ik moest immers 'n nieuw slot kopen, chroompoets aanschaffen en zelf gaan poetsen... Ook dat was niet genoeg... Nou, vette pech dan (meer voor mij dan voor hem, ik moest immers weer 'n uur terug fietsen met 40 kilo non-stilzittende bagage)...

Na 'n "we denken er nog even over na" liepen via de tuinpoort weer terug naar de voorkant van 't huis, vurig hopend dat m'n fiets er nog zou staan... Gelukkig was dat wel 't geval... Vol frisse tegenzin begon ik aan de terugrit... Fijn want de wind was uiteraard gedraaid en dus hadden we wederom wind tegen...

Eigenlijk was 't behalve 'n hel ook wel leuk... Ik wist de weg nu zonder kaart terug te vinden en ben op plaatsen geweest waar ik anders nooit zou komen... Ik woon hier al 100 jaar maar 't leek of ik er voor 't eerst in onze lichtstad was... Onderweg stopten we even op 't stadhuisplein om de boarders aldaar gade te slaan... En 2x heb ik m'n edele stuitje rust gegund op 'n bankje... Uiteindelijk hebben we 't gehaald (ik was meer dood dan levend maar geen centje pijn voor zoonlief natuurlijk)... 'n Wijze les heb ik overigens wel geleerd uit deze hachelijke onderneming, of liever gezegd 2 lessen: ga nooit af op foto's en neem wat te drinken mee als je ver moet fietsen want bijna erger nog dan stuitjespijn is 't nagenoeg doodgaan van de dorst...

Té cool!!

juliette@onsmail.nl — Fri, 17 Jul 2009 14:48:00 +0200

'n Krijgertje... Ik vind 'm echt super leuk! Vooral goed gemaakt, qua technisch gedoe en zo...

Recessie

juliette@onsmail.nl — Sat, 18 Jul 2009 09:25:00 +0200

't Is zover, de recessie houdt huis in huize B... 't Hek is van de dam, ik ben 'n loser... Ik heb vandaag namelijkgeïnvesteerd in m'n eigen sigarettenmaakfabriekje... Wederom € 0,10 op 'n pakje kan bruintje niet meer trekken... En zelf draaien ga ik echt niet meer doen... Die tijd is voorbij en bovendien vind ik 't geen gezicht, 'n vrouw die sjekkies draait...

'n Investering van € 9,50 voor 'n hulzenstopper, € 6,75 voor 70 gram Pall Mall tabak wat ongeveer te vergelijken is met m'n oude vertrouwde Kent en € 0,59 voor hulzen... Voor € 0,10 rook ik nu 'n sigaret (arbeidsloon en apparaat niet meegerekend) in plaats van de gebruikelijke € 0,24...

Ik weet 't, stoppen met roken is nog veel en veel goedkoper (en bovenal gezonder) maar ik ben nu eenmaal verslaafd... Daarbij ben ik verder saai, doe amper iets dat god verboden heeft, drink geen koffie en geen alcohol... En zo praat ik m'n smerige verslaving mooi goed voor mezelf...

Oh ja, ik heb ook textielverf gekocht... In plaats van tig nieuwe jurkjes en shirtjes aan te schaffen, gooi ik gewoon 't 1 en ander in 't wasmachien... Paarse verf erbij en als nieuw voor 'n prik...

Tip voor hen die ook wat geld willen besparen: zet 'n kookwekker in de badkamer en eis dat 't puberaal volk 'm op 5 minuten zet... Doe dat zelf ook en 't scheelt liters water...

Tip 2: Breng je melk- en frisdrankpakken, al 't plastic (van boterhamzakjes en winkeltasjes tot vleesverpakkingen en shampooflessen) en je blik naar de stort... Kan gratis en voor nix ingeleverd worden en scheelt enorm veel klikoledigingen...

Zo besparen we behalve geld ook nog 't milieu... Al heb ik zo m'n twijfels over de er-nooit-meer-uit-te-wassen textielverf in 't afvalwater... Nou ja, je kunt niet alles hebben in 't leven...

Auditie

juliette@onsmail.nl — Fri, 17 Jul 2009 09:35:00 +0200

Afgelopen schooljaar heeft zoonlief musicallessen gevolgd bij 't CKE... 't Heeft hem 'n figurantenrolletje opgeleverd in 'n bijzonder theatraal experiment van Lab-09, Onze Lieve Herenstraat... Aankomend schooljaar was 't door velerlei omstandigheden eigenlijk niet mogelijk om verder te gaan naar de musicalproductiegroep... We hadden er eigenlijk ook helemaal niet meer aan gedacht...

Totdat we 'n telefoontje kregen dat ze er op 't CKE eigenlijk wel op gerekend hadden dat zoonlief auditie zou doen en 'm dus hadden gemist... Om heel eerlijk te zijn hadden ze al 'n plaatsje voor 'm gereserveerd zodat hij helemaal geen auditie hoefde te doen... Tja, dit veranderde de zaak uiteraard... 't Streelde zijn maar ook mijn ego enorm dat hij dus min of meer gevraagd is... Door ons in organisatorische en financiële bochten te wringen gaat 't hele feest nu dus toch door...

Maandag ontvingen we 'n mailtje met de mededeling dat CKE-ers met voorrang auditie mochten doen voor Kruistocht in Spijkerbroek, de musical in 't Parktheater, in Eindhoven.. De officiële inschrijftermijn was al verstreken maar als je snel reageerde, kreeg je nog 'n kans om uitgenodigd te worden..

Aldus geschiedde... Samen zaten we te zweten op 'n indrukwekkende mail en om zo goed mogelijk op te vallen, plakten we de foto van de cast van Onze Lieve Herenstraat waarop zoonlief pontificaal in 't midden prijkt, eraan vast...

't Zweten werd beloond! Zoonlief mag auditie doen!! Oké, 't Is weliswaar weer 'n figurantenrol maar je moet érgens beginnen... Er is echter 1 klein probleempje... 't Is 'n musical en dus moet hij zingen... Normaal gesproken heeft hij 'n schattig stemmetje dat probleemloos hoge tonen haalt... Uhm, niet meer dus... Meer dan 'n ietwat hees stemgeluid wist hij niet te reproduceren toen we gingen oefenen...

Gelukkig heeft hij nog 'n dikke 7 weken om z'n stem wat rust te gunnen... Schreeuwen is uit den boze en laat niet schreeuwen nou net niet makkelijk zijn voor 'n 11-jarige die tegenwoordig fuiven heeft waar blijkbaar geschreeuwd dient te worden om verstaanbaar te zijn...

Ach, 't hele auditiegebeuren is al 'n ervaring op zich... Mocht 't allemaal niet lukken kan hij in ieder geval 'n auditie bij 'n echte musical op z'n conto schrijven!

(Schone) schijn

juliette@onsmail.nl — Wed, 08 Jul 2009 22:47:00 +0200

Ik was boven en hoorde ergens 'n vogel kwetteren... Nu is dat niet vreemd want ik hoor wel 's vaker vogels kwetteren... Zolang dat niet 's ochtendsvroeg om half 6 is, heb ik daar totaal geen problemen mee...

Maar 't kwetteren was op de een of andere manier anders... Soort van paniekerig... 't Eerste wat in me opkwam was dat 1 van mijn af en toe moordlustige harige monsters gewoon op klaarlichte dag daadwerkelijk aan 't moorden geslagen was... Maar dat doen ze nooit... Ik vind altijd levenloze slachtoffers op de voordeurmat als ik net m'n bed uitgerold kom...

Ik zag niks bijzonders in m'n tuin toen ik uit 't raam keek... 't Was 'n oase van rust... Ik ging verder met de huishoudelijke crap waar ik mee bezig was...

Tot plotseling 't gekwetter wel van heel erg dichtbij leek te klinken... Ik besloot naar beneden te gaan om toch maar 's poolshoogte te gaan nemen... Wat ik vervolgens aantrof was nogal schokkend...

Op m'n vensterbank zat 'n merel die 't alles behalve naar z'n zin leek te hebben... 't Wit van die vensterbank leek vanuit de verte (ik durfde niet dichtbij te komen want 1 beweging van mij maakte dat hij als 'n hysterica door 't raam naar buiten wilde en dat gaat niet echt... Ik weet dat maar probeer dat maar 's n merel aan z'n verstand te brengen) totaal onder 't bloed te zitten... Dit gold ook voor m'n witte gordijnen en witte muren... De omgeving van m'n raam was gewoonweg 1 groot slagveld...

In eerste instantie zag ik nergens 'n schuldige zitten... Terwijl ik de zaak probeerde te overzien komt Eppo doodleuk via de achterdeur de kamer inlopen... Hoort die vogel en gaat uiteraard 's kijken hoe hij dat beest nog 's wat meer de stuipen op 't lijf kan jagen... Simpelweg op de grond onder 't raam gaan zitten was al genoeg om 'n hoop lawaai en angst te zaaien... Maar hij deed verder niets... Dat deed me de hoop geven dat m'n katten dit niet op hun geweten hadden... 't Beest was vast zelf naar binnen gevlogen... Ik stuurde Eppo naar buiten en sloot de achterdeur en 't kattenluik...

Ik ging op zoek naar 'n handdoek om de vogel te vangen... Wat ik er vervolgens mee zou gaan doen was voor latere zorg... Uiteraard werkte hij niet echt mee toen ik 't beest naderde en ineens durfde ik niet meer... Ik vond 't zooo zielig en barstte in tranen uit... Ineens brak er totale paniek uit en 't enige wat ik kon bedenken was m'n vader te bellen... Slechts hij kon me redden... Ik, die pretendeert zo ontzettend zelfstandig te zijn raakt over de zeik van 'n vogel... Té erg voor woorden... M'n moeder dacht dat er iets enorm rampzaligs was gebeurd toen ze me jankend aan de lijn kreeg... Mij zowat uitlachend zou ze m'n vader sturen...

Nog immer snikkend liet ik 5 minuten later m'n vader binnen en duwde 'm meteen de handdoek ik z'n handen... Heldhaftig had hij in 1 seconde de vogel te pakken die toch wel erg levendig bleek... Aan de voorkant liet hij 't beest los in 'n hoge boom waarop hij meteen de top in vloog... Zo dodelijk leek hij dus niet gewond...

Bij nader onderzoek in 't oorlogsgebied dat ooit 'n smetteloos witte bedoening was bleek dan ook dat de merel niet hevig bloedend voor z'n leven aan 't vechten was geweest maar slechts alles van angst had ondergepoept met z'n zojuist verorberde maaltijd rode bessen...

Hoe schijn soms kan bedriegen...

Koud hè?

juliette@onsmail.nl — Tue, 07 Jul 2009 23:06:00 +0200

Als we toch geeveedee de zomer hebben gehad hè! 't Vooruitzicht om, wanneer ik eindelijk 's vakantie heb, weer 3 weken lang weg te regenen staat me dus helemaal niet aan!

Warm hè...

juliette@onsmail.nl — Fri, 03 Jul 2009 13:28:00 +0200

Ow, wat maak ik toch slechte foto's! Maar 't was te warm om weer naar benee te lopen, nogmaals wat raak te knippen en wederom naar boven te gaan om 1 en ander te bewerken...

Ach, de strekking van dit verhaal lijkt me duidelijk...

Simkaart, deel 2

juliette@onsmail.nl — Thu, 02 Jul 2009 14:16:00 +0200

Uiteraard kreeg ik na 't doen van wederom mijn verhaal bij de Primafoonwinkel (trek 'n nummertje en schiet wortel, djiezus wat is 't daar druk!) 'n nieuwe simkaart mee... En ja, 't werd verrekend met m'n factuur... Maarrrr, als dat fout zou gaan dan moest ik zo snel mogelijk contact opnemen met de klantenservice (cool, ik kijk er nu al naar uit, weer 'n jaar surfen en tig menuutjes uitluisteren)... Ik denk graag doem dus zal 't vast fout gaan... Mocht dat niet 't geval zijn, valt 't allemaal weer mee... Da's dan weer 't voordeel van doemdenken...

Wat ik me gister nog niet echt realiseerde was dat door deze fijne grap 't merendeel van m'n telefoonnummers als sneeuw voor de zon zijn verdwenen... Ik was namelijk lekker slim geweest om deze op m'n simkaart te zetten toen ik 'n nieuwe foon had aangeschaft, scheelde weer nummertjes overschrijven en opnieuw intikken...

Dussss, verzoekje aan eenieder die in de bevoorrechte positie is om mijn nummer in zijn of haar mobieltje te hebben staan én bovendien deez weblog leest: wees 's aardig en menslievend en stuur me 'n gezellig sms'je met naam zodat ik de nummers weer heb... Mijn dank is groot en oneindig!! (Bij deze dus alvast 'n bedankje want als ik iedereen persoonlijk moet bedanken ga ik natuurlijk vet buiten m'n bundel ;-))

Leuk, krijg ik eindelijk weer 's wat berichtjes, lijk ik net populair en zo... Streelt m'n ego, aandacht is fijn...

Simkaart

juliette@onsmail.nl — Wed, 01 Jul 2009 21:54:00 +0200

Plotsklaps had zoonlief nergens in huis, tuin, omgeving of anywhere else bereik op/met z'n mobieltje... We hadden wel zitten mutsen om telefoonnummers van de ene foon naar de andere te krijgen door ouderwets de simkaart van de ene in de andere te stoppen en gewoon de nummers over te schrijven en weer opnieuw intikken in de andere foon... Maar dat kon de reden niet zijn van 't buiten bereik zijn en blijven...

Opnieuw de instellingen instellen bracht ook geen soulaas... Checken of zijn simkaart 't in z'n oude exemplaar wel deed bleek ook de oplossing niet want die had met zijn kaart wél bereik... Aan KPN lag 't dus niet...

Uren googelen leverde ook niks op... Hij bleef streepjesloos... Als laatste redmiddel besloot ik mijn simkaart dan maar in zijn telefoon te stoppen... Voor ge-wit-ooit-nooit-nie... Hm, dat had ik, achteraf gezien (maar achteraf kijk je 'n koe in z'n kont) beter niet kunnen doen want toen belandde ik totaal van de regen in de drup...

Op 't moment dat ik zoonlief z'n telefoon aanzette, vroeg hij om de pincode... Ik tik dus netjes m'n pincode in... Al jaren dezelfde, kind kan de was doen... Blijkt de pincode fout te zijn... Oké nog 'n keer, wellicht 'n verkeerd knopje ingetoetst... Nogmaals fout! Huh? Ben ik nou gek?? Laatste keer dan? Wéér niet goed!! Damn! Simkaart geblokkeerd!

Geen ramp, pukcode opvragen... Inloggen in mijn KPN, tig keer klikken en die hele site doorspitten want uiteraard staat zoiets simpels als je pukcode opvragen ergens heel ver weg verstopt, wat 'n lousy navigatie... Ow, wat erger ik me daaraan! Anyway, uiteindelijk gevonden... Netjes pukcode ingetikt en 2x 'n nieuwe pincode erachteraan... Krijg ik 'n melding dat de pukcode niet klopt... Wat nou dan??!! Weer pukcode ingetikt, weer 2x nieuwe pincode... En ja hoor, nogmaals de melding dat de pukcode verkeerd is...

Inmiddels ging ik ernstig twijfelen aan m'n oog-handcoördinatie en m'n tikkwaliteiten dus nog maar 'n keertje de hele riedel over- en ingetypt... En tuurlijk, wederom 'n foutmelding!! Ik snapte er geen reet meer van!

Simkaart eruit gehaald en weer in m'n eigen foon gedaan... Dat Leverde uiteraard dezelfde onbegrijpelijke foutcodes op... Totdat ik de melding kreeg dat m'n simkaart geblokkeerd was... Huh? Wattuh? En nu?? Lichtelijke paniek!! Zucht, de KNP-site maar weer doorspitten... Trefwoord: pukcode... Géén enkele hit!! Diepe zucht, gooi-en smijtneigingen borrelen op... Puk code dan?? Yess! 3 mogelijkheden waarvan de titel "Tien keer puk-code fout ingevoerd"... Hoevaak ik de pukcode heb ingevoerd wist ik niet meer maar tegen de 10 zal 't wel zijn... Aanklikken die hap! Tja, vette pech dus... Als je dat gedaan hebt, is je simkaart voor altijd en eeuwig geblokkeerd en moet je voor 20 euro 'n nieuwe aanvragen... Ja, dikke neus! Niks geen 20 euro betalen voor iets dat niet mijn schuld is...

Op hoge poten belde ik met de simkaart van zoonlief in mijn eigen telefoon de klantenservice (je moet trouwens alwéér die hele fucking site doorworstelen en daarna tig keuzemenu's voordat je 's 'n levend persoon aan de lijn krijgt... En ik héb al zo weinig geduld in dit soort gevallen)... Leg ik 't hele verhaal luid en duidelijk uit, gaat dat mens me de puk code geven!!
'Neehee, dat heeft geen zin! Alles is geblokkeerd! Dat zeg ik toch net!!'
Nóg diepere zucht, zo eentje die bijna ontploffen weergeeft... Overigens noemde zij heel andere cijfers dan op mijn scherm stonden... Bovendien waren de puk codes voor de beide nummers die ik bij hun heb lopen hetzelfde... Ik attendeerde haar daarop en zij gaf meteen toe dat 't op de site waarschijnlijk niet goed stond... Zo, nou heb ik je!
'Je snapt natuurlijk wel dat ik geen 20 euro ga betalen voor jullie fout hè! ' (ik was weer trots op mezelf want normaal gesproken ben ik 'n schijterd en durf ik zoiets nooit te zeggen maar kom niet aan m'n foon (en m'n internet!))...

'Nee mevrouw, we verrekenen 't wel met uw factuur...'
'Nou, dat gaat niet lukken want zo'n simkaart is duurder dan die 2 abonnementen bij elkaar...'
'Dan verrekenen we 't in 2 keer...'
'Ook goed, whatever', dacht ik...
'En nu?' vroeg ik... ''t Is m'n levenslijn en tevens m'n zakelijke nummer dus ik wil wel graag gisteren weer bereikbaar zijn!'
'Dan zult u toch naar de dichtsbijzijnde KPN-winkel moeten want versturen duurt 2 weken...'
Grrrrr!! Godsamme!! Alarmfase rood qua ontploffingsgevaar!!
'Oké, wat was je naam ook alweer? En hoelaat is 't het?? Ik maak even 'n screenshot van die puk codes en ga ervan uit dat 't morgen goed gaat komen...'
'Oh, daar ben ik van overtuigd hoor mevrouw, sprak ze me geruststellend toe...'

Nou, dat zullen we dan nog maar even afwachten dan...

Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Ereschavot

juliette@onsmail.nl — Sun, 28 Jun 2009 21:32:00 +0200

Zoonlief heeft vandaag voor 't eerst in z'n judocarrière 'n eerste plaats behaald! 5 gewonnen wedstrijden van de 5 die hij moest judoën... 4 met 'n ippon en 1 met 'n yuko... 'n Enorme beker was 't resultaat!

1 judo maatje uit zijn poule had hij per ongeluk al weggewerkt door 'm afgelopen donderdag 'n gipsen arm te bezorgen... Uiteraard geheel onopzettelijk bleek hij 'n scheurtje in z'n bot opgelopen te hebben door 'n vriendschappelijk oefenpartijtje met zoonlief op de wedstrijdgroep... Die les leek 't mee te vallen maar de schok voor zoonlief was groot toen z'n maatje de volgende ochtend van hand tot oksel in 't gips op school verscheen...

Aangezien meneertje vorig weekend nogal van z'n fiets gedonderd was en dus op tig plekken geschaafd en gewond was (ik werd vooral pissig op 't feit dat z'n fiets in gruzelementen lag, hij moet er minstens nog 'n jaar mee doen en inmiddels valt ie zowat uit elkaar, soms verdenk ik 'm ervan om 't erom te doen!), moesten we alle verwondingen eerst bepleisteren en vervolgens betapen zodat al die pleisters ook daadwerkelijk blijven zitten om 'n bloederig drama te voorkomen... Judo is 'n ruige sport, dat blijkt...

Licht gehavend maar onoverwinnelijk stond zoonlief vandaag te stralen op de hoogste podiumplaats... Ik straalde stiekem met 'm mee...

Vreemdelingenlegioen

juliette@onsmail.nl — Sat, 27 Jun 2009 16:33:00 +0200

Ik heb al 100 jaar 'n werkeloos vogelhuisje in m'n tuin hangen... Ik krijg sterk de indruk dat dat komt doordat ik 2 fijne katten rond heb lopen die gewoon toegang hebben tot dat huisje temeer 't huisje boven 't klikohok hangt en dat klikohok op zijn/haar(?) beurt weer reuze toegankelijk is voor de 2 fijne katten...

Maar ineens kwam er leven in de brouwerij! Nee, geen schattige koolmeesjes die hun heenkomen zochten... De kleur kwam ietwat overeen maar daar had je dan ook alles mee gezegd...

Ze mogen blijven omdat ze verder niemand kwaad doen (denk ik) en ergens wel 'n aaibaarheidsfactor hebben... Maar ze zijn me toch vernietigend! Ze hebben de halve ingang al weggevroten... 't Waarom begrijp ik niet zo goed... Ze zijn immers zoveel kleiner dan dat de ingang van hun geconfisceerde huis groot is...

Hij is niet meer

juliette@onsmail.nl — Fri, 26 Jun 2009 12:56:00 +0200

Ik WIL er NU in!

juliette@onsmail.nl — Wed, 24 Jun 2009 21:53:00 +0200